Soms toont het leven me lessen op onverwachte plekken.
Zelfs in iets kleins, iets eenvoudigs, iets dat bedoeld was om te verbinden.
Een project dat door vele handen reist, leeft van ritme.
Van wederkerigheid.
Van het besef dat we deel zijn van een groter geheel.
En soms… valt één hand stil.
Niet uit vergetelheid, maar uit een keuze.
Een keuze om het eigen ritme boven het gezamenlijke te plaatsen.
Een keuze die voelt als stilstand, als ego, als onrespect voor de stroom die we samen dragen.
Dan voel ik iets in mij bewegen.
Een grens.
Een innerlijke waarheid die zegt: “Dit klopt niet. Dit is niet hoe ik wil verbinden.”
Het raakt me, omdat ik geloof in helderheid.
In zorg.
In het niet laten stilvallen van iets dat door vele harten reist.
Maar ik leer dat ik niet hoef te blijven wachten op wie niet beweegt.
Ik mag herbeginnen.
Ik mag een nieuwe stroom openen.
Ik mag kiezen voor lichtheid, voor ritme, voor de handen die wél willen dragen.
Soms is dat de spirituele les: niet blijven hangen bij wie stilvalt, maar verdergaan met wie stroomt.
Reactie plaatsen
Reacties