Er zijn wezens die het jaar niet meten in maanden, maar in licht. Niet in cijfers, maar in geur. Niet in tijd, maar in ritme. Het bijenvolk is zo’n wezen. Wanneer je naast een kast staat, voel je het meteen: het volk weet waar het seizoen is, zelfs wanneer jij nog twijfelt. Het bijenvolk is een kompas — een levend instrument dat de richting van het jaar leest met een precisie die ouder is dan onze kalender.

Er zijn wezens die het licht niet alleen zoeken, maar het dragen. De bij is zo’n wezen. Ze beweegt door de wereld als een vonk — klein, maar helder. Haar vleugels vangen het zonlicht alsof ze het willen bewaren. Haar lichaam glanst alsof het licht in haar woont. En wanneer ze verschijnt, voelt het alsof de dag zelf even dichterbij komt.

Er zijn van die momenten waarop ik het volk voel ademen.

Er zijn wezens die het ritme van de wereld niet volgen, maar belichamen. De werkster is zo’n wezen. Ze beweegt door het landschap met een vanzelfsprekende afstemming die je bijna niet kunt bevatten: elke vlucht klopt, elke landing klopt, elke handeling klopt. Ze leeft in een ritme dat niet wordt geleerd, maar gedragen — een ritme dat door haar heen stroomt alsof ze een instrument is van het veld zelf.

Er bestaan veel manieren om met bijen te werken. Sommige imkers werken met grote aantallen kasten, met vaste productie, met voorspelbare oogsten en met commerciële structuren. Dat is een wereld waarin honing een product is dat in grote hoeveelheden beschikbaar moet zijn, met prijzen die passen bij volume en marge.

Er zijn wezens die je niet alleen ziet, maar die jou terugzien. Het bijenvolk is zo’n wezen. Wanneer je naast een kast staat, gebeurt er iets dat moeilijk te benoemen is: het volk reageert niet alleen op het landschap, maar ook op jou. Op je adem. Op je spanning. Op je helderheid. Het bijenvolk is een spiegel — niet van je gezicht, maar van je innerlijke veld.

Er zijn stoffen die meer dragen dan smaak. Meer dan zoetheid. Meer dan voeding.

Wanneer de zomer rijpt, gebeurt er iets in de kast dat je niet kunt plannen. Tussen het zachte gezoem, het warme licht en de geur van bloeiende velden weven de bijen hun eigen architectuur: cel per cel, laag per laag, een honingraat die ontstaat uit niets anders dan nectar, tijd en vertrouwen.

Er zijn momenten waarop de bijen iets maken dat je niet kunt voorspellen. Een stukje raat dat niet voortkomt uit kunstraat, maar uit hun eigen ritme en inzicht. Cel per cel opgebouwd uit was die nog bijna licht geeft van versheid, gevuld met honing die de zomer draagt.

Er zijn wezens die niet spreken in woorden, maar in beweging.

Er zijn plekken waar je niet zomaar binnenstapt, maar waar je eerst wordt gelezen.

Er zijn momenten waarop je iets voelt bewegen nog vóór je begrijpt wat het is. Een zachte druk in je buik, een warmte achter je ribben, een trilling die niet van buiten komt maar van binnen.

Er zijn dagen waarop de lucht iets zegt nog vóór je begrijpt wat je ziet.

Er zijn momenten waarop iets ouds je lichaam binnenwandelt zonder dat je het hebt gezocht. Een trilling, een geur, een vleugel, een zoem die niet buiten maar binnen begint.

Soms raakt één zin, één beeld, één kleine beweging iets in mij dat dieper ligt dan woorden.

In juni verandert de wereld van de Aziatische hoornaar bijna dagelijks. 

🌞 Verfrissend citroen-honing drankje – eenvoudig & heerlijk! 🌿🍋

Er zijn van die dieren die onverwacht in ons landschap verschijnen. Die niet vragen of ze welkom zijn, maar er plots zijn — met hun eigen ritme, hun eigen honger, hun eigen impact. De Aziatische hoornaar is zo’n nieuwkomer. Een snelle jager, een slimme bouwer, een soort die zich in enkele jaren tijd diep in Vlaanderen heeft genesteld.

De warmte ligt als een deken over het land.

Soms stelt iemand een vraag die precies raakt aan de laag waar ik zelf ook leef en kijk.

Er is iets bijzonders aan woorden. Aan hoe ze ontstaan. Aan hoe ze zich vormen in de stilte tussen twee ademhalingen, in dat kleine heilige moment waarin gevoel taal wordt.

Er zijn dagen waarop ik me afvraag hoe het is om vrouw te zijn in de wereld van het imkeren. Niet omdat ik me zwak voel, of minder, maar omdat mijn manier van werken zo anders is dan wat vaak als “normaal” wordt gezien.

Er zijn rituelen die je niet zomaar uitvoert omdat ze mooi zijn, maar omdat ze je roepen. Omdat je voelt dat er iets in je vrouwenlijn leeft dat gezien wil worden. Omdat je intuïtief weet dat je niet alleen jezelf draagt, maar ook de echo’s van de vrouwen die je voorgingen.

Er is een moment in het jaar waarop het licht zijn hoogste punt bereikt. Een moment waarop alles even stilstaat, alsof de zon zelf een diepe ademhaling neemt. Dat is de zomerzonnewende — en in mijn werk met kruiden en bijen beweegt alles mee met dat ritme.

Vrij bewerkt naar het werk van Yannick Van Doorne – bron: https://www.elektrocultuurvandoorne.com/bijen.html

Ik ben beginnen imkeren in een tijd die nu bijna mythisch lijkt: een tijd zonder varroamijt, zonder behandelschema’s, zonder angst.

Soms vragen mensen mij waarom ik zo imker.

Toen ik onlangs een zwerm ging scheppen, sprak een conventionele imker me aan.

Er is een moment in elk mensenleven waarop zachtheid niet meer genoeg is.

Er zijn momenten waarop werk verandert in ritueel.

Soms vragen mensen me: “Maar wat doe je dan tegen varroa?”

Er zijn momenten bij de bijen waarop ik voel dat ik niet naar een verzameling insecten kijk,

De laatste tijd komen er meer reacties binnen.

Foto's door Malou V. 

Samen begonnen we aan een reis vol ontdekking. Met onbevangen nieuwsgierigheid leerde hij me niet alleen praten met de bijen, maar – nog belangrijker – te luisteren naar hun stille verhalen. Het was in de zachte zoemende taal van de insecten dat ik leerde over doorzettingsvermogen, over het vertrouwen in een natuurkracht die wij mensen nauwelijks te bevatten vermoeden. Ik herinner me de keer dat ik, in de ergernis van de realiteit en het wonder van de natuur, de water halende bijen – de laatste dienaren, die in hun laatste dagen geen honing of stuifmeel verzamelden maar water – moest vangen en op zijn rug laten prikken. Soms waren het er meerdere tegelijk, en altijd met de wetenschap dat hij, ondanks de risico’s, niet allergisch was voor deze illustere remedie. Een chirurg, gewend aan operatieve ingrepen, had nog nooit gezien hoe een rug, waarvan men dacht dat deze operatief hersteld moest worden, plotseling verbeterde dankzij de subtiele aanraking van de natuur.

Vandaag is iets bijzonders gebeurd. Iets kleins, maar tegelijk groot.

Soms, wanneer je naar buiten komt met iets dat je lief is, komen er reacties die je even doen wankelen.

Iedereen koos een boomstam.

Soms denk ik dat bijen de stilste leraren zijn die we hebben. Ze spreken niet, maar ze tonen alles.

Sommige leraren komen in menselijke vorm.

De laatste tijd komen er meer reacties binnen.

Maandag 4 mei kreeg ik een oproep voor een zwerm, niet ver van mijn huis.

Soms kom je in de bijenwereld woorden tegen die je even doen stilstaan.

Er zijn van die momenten waarop de natuur zelf het verhaal schrijft.

Wanneer mensen mij vragen hoe ik imker, verwachten ze vaak een lijstje.