Mijn boomstam was niet de grootste, niet de mooiste, maar wel degene die mij riep.
Hij stond daar, wachtend, als een stuk boom dat ooit leefde en nu een nieuw leven zou krijgen.
Ik zou zijn hart uithollen — maar met de belofte dat er bijen in dat hart zouden komen wonen.
Toen ik ontdekte dat de stam even groot was als ik, moest ik lachen.
Geen toeval.
Gewoon bevestiging.
Het eerste kraken van het hout… Dat geluid gaat door merg en been.
Alsof er in mij ook iets kraakte, iets openscheurde, iets vrijkwam.
Begrip komt later — maar het voelde bezield, energetisch, oud.
Het ritmische werk bracht me in een trance.
Tok, tok, tok.
Alsof ik als een sjamaan een reis maakte, niet naar een andere wereld, maar naar het midden van de boom.
Naar de plek waar bijen ooit zullen wonen.
Naar het doel van dit alles.
Reactie plaatsen
Reacties