Er zijn dagen waarop ik me afvraag hoe het is om vrouw te zijn in de wereld van het imkeren. Niet omdat ik me zwak voel, of minder, maar omdat mijn manier van werken zo anders is dan wat vaak als “normaal” wordt gezien.
Tijdens de workshop bijenboom imkeren stonden we met drie vrouwen tussen mannen die hakten, sjorden, sleepten en bouwden. En toch voelde ik me niet klein. Niet minder. Niet anders. De vrouwen werkten even hard, even toegewijd, even krachtig. Maar onze kracht had een andere kleur. Een andere beweging. Een andere oorsprong.
Vrouw‑zijn in imkeren is geen nadeel. Het is een andere manier van aanwezig zijn — een manier die luistert, die voelt, die afstemt. Een manier die niet dwingt, maar uitnodigt. Een manier die niet beheerst, maar begeleidt.
De bijen zelf zijn vrouwelijke wezens. Een volk gedragen door zusters, door werksters, door een koningin. Een samenleving waarin het vrouwelijke principe niet alleen aanwezig is, maar het fundament vormt. Misschien is het daarom dat ik me zo thuis voel bij hen. Omdat hun ritme lijkt op het mijne. Omdat hun manier van leven zacht is, maar krachtig. Omdat hun wereld draait om samenwerking, niet om hiërarchie.
In de harde, zakelijke imkerwereld voel ik me soms vreemd. Daar waar controle, manipulatie, productie en technische perfectie de toon zetten. Daar waar het mannelijke principe — het willen sturen, meten, beheersen — vaak overheerst.
Maar in de wereld van de bijen voel ik me thuis. Daar hoef ik niets te bewijzen. Daar mag ik gewoon zijn.
Intuïtief imkeren is voor mij geen methode, maar een houding. Een manier van kijken. Een manier van luisteren naar wat niet gezegd wordt. Het is werken met passie, met gevoel, met aanwezigheid. Het is vertrouwen op het fluisteren van het volk, op het ritme van de seizoenen, op de wijsheid die in de kast woont.
Misschien is dat de kracht van vrouw‑zijn in imkeren: niet harder worden, maar dieper. niet concurreren, maar verbinden. niet beheersen, maar begeleiden. niet boven de bijen staan, maar naast hen.
En misschien is dat precies wat de bijen ons vandaag willen tonen: dat de wereld niet gered wordt door meer controle, maar door meer afstemming. Niet door meer macht, maar door meer zachtheid. Niet door meer ruis, maar door meer luisteren.
De bijenboom die we maakten tijdens de workshop staat nu als een symbool. Een herinnering dat het vrouwelijke — in mannen én vrouwen — een plek mag innemen in het imkeren. Een plek die niet schreeuwt, maar draagt. Niet duwt, maar opent. Niet breekt, maar weeft.
En misschien, heel misschien, is dat precies wat de bijen al eeuwenlang proberen te vertellen.
Reactie plaatsen
Reacties