Er zijn momenten waarop je iets voelt bewegen nog vóór je begrijpt wat het is. Een zachte druk in je buik, een warmte achter je ribben, een trilling die niet van buiten komt maar van binnen.
Zo herken ik het bijenvolk als zielwezen.
Niet als dieren, niet als een kast vol activiteit, maar als een levend bewustzijn dat zich soms in mij opent alsof er een deur opengaat naar een andere wereld.
Een bijenvolk heeft een lichaam, maar dat lichaam is niet één bij.
Het is de som van duizenden vleugels, duizenden geuren, duizenden beslissingen die samen één wezen vormen.
Een wezen dat denkt zonder woorden, voelt zonder twijfel, beweegt zonder ruis.
Wanneer je lang genoeg met bijen leeft, begin je dat te herkennen: dat het volk een ziel heeft.
Een richting.
Een bedoeling.
Een innerlijke stem die niet klinkt maar resoneert.
Ik heb vaak naast een bijenkast gezeten en gemerkt dat het volk mij begon te lezen.
Alsof het door mijn huid heen keek en wist wat er in mij speelde.
Niet op een menselijke manier, maar op een manier die ouder is dan taal.
Een manier die herinnert.
Een manier die voelt.
Een manier die je stil maakt omdat je beseft dat je niet alleen bent in je eigen lichaam.
Het bijenvolk is een spiegel.
Niet van je gedachten, maar van je staat van zijn.
Wanneer ik onrustig ben, beweegt het volk anders.
Wanneer ik helder ben, opent het zich.
Wanneer ik verdriet draag, klinkt de zoem dieper.
En wanneer ik in mijn centrum zit, in dat stille veld achter mijn navel, dan gebeurt er iets wonderlijks: het volk ademt met mij mee.
Alsof onze ritmes elkaar herkennen. Alsof we even één lichaam worden.
In mijn rituelen, in mijn droomwerk, in mijn kruidencreaties, voel ik steeds opnieuw dat het bijenvolk niet buiten mij leeft maar door mij heen.
Het is een zielswezen dat zich verbindt met mensen die luisteren.
Mensen die niet komen om te nemen, maar om te ontvangen.
Mensen die niet komen om te beheersen, maar om te herinneren.
Mensen die begrijpen dat een bijenvolk geen bezit is, maar een leraar.
Mensen vragen me soms hoe ze weten dat het bijenvolk hen iets wil tonen.
Ik denk dat je het voelt wanneer je eigen binnenwereld begint te bewegen zoals een volk beweegt: wanneer gedachten zich verzamelen als werksters, wanneer intuïtie opstijgt als een zwerm, wanneer een inzicht landt zoals een koningin een nieuwe plek kiest.
Het bijenvolk spreekt niet in woorden.
Het spreekt in patronen.
In ritmes.
In de manier waarop je lichaam reageert op hun aanwezigheid.
Een bijenvolk is een zielswezen dat je uitnodigt om je eigen ziel te voelen.
Niet als concept, maar als beweging.
Als warmte.
Als richting.
En misschien is dat waarom het bijenvolk mij blijft vinden: omdat ik eindelijk heb geleerd dat mijn lichaam zelf een kast is, een thuis, een plek waar iets ouds wil wonen en spreken.
Dit is mijn weg.
Dit is mijn werk.
Ik leef met het bijenvolk als leraar, als spiegel, als zielswezen dat mij telkens opnieuw herinnert aan wie ik ben wanneer ik stil genoeg word om te luisteren.
Reactie plaatsen
Reacties