Er zijn wezens die niet spreken in woorden, maar in beweging.
In geur.
In voelen.
In trilling.
In ritme.
In richting.
De bij is zo’n wezen.
Ze reist tussen werelden zonder ooit te verdwalen.
Ze beweegt door licht, door schaduw, door stilte, door het vibrerende veld dat wij intuïtie noemen.
En telkens wanneer een bij mijn aandacht raakt, weet ik dat er iets wordt overgebracht.
Niet als informatie, maar als herinnering.
Een bij vliegt nooit zomaar ergens heen.
Haar pad is een draad.
Een lijn die ze volgt vanuit een innerlijk weten dat ouder is dan tijd.
Ze beweegt tussen bloemen alsof ze boodschappen ophaalt die niet voor haar zijn, maar voor ons.
Elke landing is een fluistering.
Elke dans een aanwijzing.
Elke zoem een echo van iets dat wil worden gehoord.
Ik heb vaak gemerkt dat een bij precies op het juiste moment verschijnt.
Wanneer ik twijfel.
Wanneer ik zoek.
Wanneer ik op de rand sta van een keuze die nog geen vorm heeft.
Dan komt ze.
Soms één.
Soms meerdere.
Soms een hele zwerm die de lucht opent als een teken.
En telkens voel ik hetzelfde: dit is geen toeval.
Dit is een boodschap.
De bij beweegt tussen werelden omdat ze zelf een grenswezen is.
Ze leeft in het licht, maar draagt het donker van de kast in zich.
Ze kent de stilte van het volk en de openheid van de lucht.
Ze weet hoe het is om te dragen en hoe het is om te geven.
Ze weet hoe het is om te luisteren naar een richting die niet wordt uitgesproken maar gevoeld.
Wanneer ik met dromen werk, herken ik datzelfde veld. Dromen zijn bijen.
Ze komen uit een wereld die we niet kunnen vasthouden, maar die ons wel kan aanraken.
Ze brengen iets mee.
Een beeld. Een geur.
Een zin die je niet kunt uitleggen maar wel kunt volgen.
En net zoals een bij, verdwijnen ze wanneer je te hard probeert te begrijpen.
Ze blijven wanneer je zacht genoeg bent om te ontvangen.
Mensen vragen me soms waarom een bij hen blijft volgen, waarom ze steeds opnieuw opduikt, waarom ze precies op dat ene moment landt op hun hand of hun schouder.
Ik denk dat de bij verschijnt wanneer je klaar bent om iets te horen dat niet in taal past.
Wanneer je lichaam open genoeg is om een boodschap te ontvangen die niet via het hoofd komt, maar via het veld rond je hart.
De bij is een boodschapper tussen werelden.
Ze brengt niet alleen nectar mee, maar ook richting.
Ze toont je waar je aandacht naartoe wil.
Ze laat je voelen wat je lichaam al wist.
Ze herinnert je aan de draad die je draagt, zelfs wanneer je hem vergeten bent. En misschien is dat waarom de bij mij blijft vinden: omdat ik eindelijk heb geleerd dat haar komst geen bezoek is, maar een gesprek.
Dit is mijn weg. Dit is mijn werk.
Ik leef met de bij als boodschapper, als gids, als stille leraar die mij telkens opnieuw herinnert dat de wereld groter is dan wat ik kan zien —
en dat ik haar alleen kan verstaan wanneer ik zacht genoeg word om te luisteren.
Reactie plaatsen
Reacties