Er bestaan plekken waar de wereld dun is.
Waar hout ademt, waar stilte zingt, waar tijd zich verzamelt in jaarringen.
In zulke holtes — ontstaan door wind, schimmel, specht en het geduld van de boom — leeft iets wat wij bijna vergeten zijn: de wilde honingbij.
Ze leeft nog.
Niet verdwenen, niet verstoten, niet afhankelijk van ons.
Maar verborgen, als een geheim dat alleen zichtbaar wordt voor wie langzaam genoeg kijkt.
Een boomholte is geen nest.
Het is een zielruimte.
Een kamer van hout waarin warmte, duisternis en microkosmos samen een organisme vormen.
Wanneer een zwerm zo’n holte kiest, lijkt het alsof de boom en het volk elkaar herkennen.
Alsof er een oude afspraak wordt vervuld.
In de antroposofie wordt gezegd dat een bijenvolk één wezen is — een groepsziel die zich als een ademend organisme verplaatst.
En wanneer dat wezen een holte betreedt, ontstaat er een veld dat niet alleen de boom en de bijen raakt, maar ook ons.
Want het geven van een plek aan het wilde deel van de natuur is het geven van een plek aan ons eigen wilde deel.
Dat stuk in ons dat niet wil worden bij gesnoeid, dat niet in schema’s past, dat niet vraagt om beheerd te worden maar om gezien.
De wilde bij vraagt niets.
Ze vraagt geen zorg, geen kast, geen ingreep.
Alleen dat we haar bestaan erkennen.
Dat we oude bomen laten staan.
Dat we holtes laten helen in hun eigen ritme.
Dat we ruimte laten voor het deel van de natuur dat niet door mensenhanden gevormd wil worden.
En misschien is dat precies wat deze tijd ons influistert: dat het wilde niet weg is, maar wacht tot wij weer stil genoeg zijn om het te ontmoeten.
Wanneer een bijenvolk thuiskomt in een boomholte, komt er ook iets in onszelf thuis.
Een herinnering aan onze eigen natuurlijke ziel — die, net als de bij, haar plek vindt wanneer wij haar laten bestaan.
De wilde bij leeft nog.
En wie leert kijken, ziet dat zij ons iets teruggeeft: een weg naar binnen, naar het deel van ons dat vrij, verbonden en waarachtig is.
Reactie plaatsen
Reacties