De bomen luisteren

Soms krijg je geen cadeau in de vorm van een voorwerp, een bloem of een brief. Soms krijg je een gedachte aangereikt die zich stilletjes in je nestelt en die je niet meer loslaat.

Onlangs vertelde een zielsvriendin mij over iets wat zij al jaren doet. Wanneer haar hart zwaar aanvoelt, wanneer ze verdriet heeft, boos is, teleurgesteld, jaloers of gekwetst, trekt ze de natuur in. Ze gaat naar een boom en vertelt alles wat in haar leeft. Niet om gelijk te krijgen. Niet om iemand te veroordelen. Niet vanuit wraak of frustratie. Gewoon omdat het verteld wil worden.

Ze sprak over bomen alsof het oude wijzen zijn. Alsof ze luisteren zonder oordeel. Alsof ze alles opnemen wat mensen met zich meedragen en het vervolgens verder laten stromen in het grote web van wortels, schimmeldraden, aarde, regen en leven. "De bomen lossen het op," zei ze. "Of misschien lossen ze het niet op, maar helpen ze het een plaats te geven."

Zoals wel vaker wanneer zij iets met mij deelt, voelde ik dat er meer in zat dan zomaar een verhaal. Sommige mensen geven woorden door, andere geven inzichten door. Er zijn ook mensen die energie doorgeven. Zij behoort voor mij tot die laatste groep. Daarom besloot ik haar woorden niet zomaar naast me neer te leggen, maar ze zelf te onderzoeken.

Dus ging ik wandelen.

Ik zocht een plek op waar ik me thuis voelde en vertelde een boom wat er in mijn hart leefde. Eerst wat onwennig. Want laten we eerlijk zijn: de meeste volwassenen zijn het verleerd om tegen bomen te praten. Maar na enkele minuten verdween dat gevoel. Er was alleen nog de stilte, de schors onder mijn hand en de woorden die naar buiten kwamen.

Wat me opviel was niet dat de boom antwoord gaf. Er klonk geen stem uit de kruin en er verscheen geen magische boodschap in de wind. Wat wel gebeurde, was dat mijn gedachten rustiger werden. Alsof de spanning niet langer alleen in mij zat, maar deel werd van iets groters. Ik voelde ruimte ontstaan.

Ik ging ook op zoek naar wat hierover geschreven is. Verrassend genoeg blijken bomen en bossen al eeuwenlang een rol te spelen in spirituele tradities over de hele wereld. Van oude Europese boomvereringen tot sjamanistische natuurpraktijken en moderne bosbaden uit Japan. Ook wetenschappers ontdekten de voorbije decennia dat bomen onderling verbonden zijn via uitgebreide netwerken van wortels en schimmels, soms zelfs omschreven als het "wood wide web". Zij wisselen voedingsstoffen en signalen uit en blijken veel meer met elkaar verbonden dan men vroeger dacht.

Een van de boeken die hierover veel mensen inspireerde, is Het verborgen leven van bomen van Peter Wohlleben. Daarin beschrijft hij hoe bomen met elkaar samenwerken, elkaar ondersteunen en reageren op hun omgeving. Hoewel dit boek wetenschappelijk en spiritueel soms door elkaar laat lopen, heeft het veel mensen opnieuw anders leren kijken naar bomen.

Misschien is dat uiteindelijk niet eens de belangrijkste vraag: nemen bomen werkelijk onze zorgen op? Geven ze boodschappen door? Werkt er een onzichtbare energie tussen mens en natuur?

Ik weet het niet.

Wat ik wel weet, is dat de natuur een bijzondere gave heeft. Ze luistert zonder oordeel. Een boom onderbreekt je niet. Hij vertelt je niet wat je had moeten doen. Hij kiest geen kant. Hij blijft gewoon staan. Aanwezig. Stil. Geworteld.

Misschien is dat precies wat we soms nodig hebben.

Sinds dat gesprek begrijp ik beter waarom mensen al duizenden jaren hun toevlucht zoeken in bossen. Waarom verdriet vaak zachter wordt tijdens een wandeling. Waarom antwoorden soms komen wanneer we stoppen met zoeken.

Misschien is praten met bomen geen kwestie van geloven of niet geloven.

Misschien is het een uitnodiging.

Een uitnodiging om eens een boom op te zoeken die je aanspreekt. Je hand op de schors te leggen. Te vertellen wat er in je leeft. Zonder verwachtingen. Zonder doel. Gewoon omdat het uitgesproken wil worden.

En wie weet wat er dan gebeurt.

Misschien helemaal niets.

Misschien voel je je wat lichter.

Of misschien ontdek je, net als ik, dat bomen al die tijd veel meer waren dan planten langs de weg.

Misschien blijken het wel oude vrienden te zijn, die geduldig hebben gewacht tot we opnieuw naar hen wilden luisteren.

En ondertussen heb ik een prachtig geschenk van inzichten gekregen van een prachtige vriendin. Dank je wel!