Soms begint iets heel kleins te bewegen.
Een gedachte. Een kriebel.
Een “zou het niet mooi zijn als…?”
Zo begon dit Round Robin‑idee ook.
Gewoon een zacht vonkje dat even door mijn hoofd flitste.
Ik zette een korte vraag op mijn pagina en op Laakdal Leeft — echt maar een polsbeweging, een klein voel‑gebaar naar de wereld: “Is er interesse?”
En toen gebeurde het.
Reacties.
Zoveel reacties.
Zoveel mensen die wilden meedoen, die creatief wilden zijn, die hun potloden, penselen, woorden en verbeelding wilden delen.
Ik voelde me even heel klein en heel groot tegelijk.
Kwetsbaar, maar ook gedragen.
En dan ontdekte ik dat er misschien zelfs subsidies bestaan voor dit soort projecten.
Dat het niet alleen een leuk idee is, maar ook iets dat officieel ondersteund kan worden.
Waarom daar geen gebruik van maken, als het de drempel voor iedereen lager maakt?
Als het de groep nog inclusiever kan maken?
Het is bijzonder om te voelen hoe een klein zaadje ineens wortels krijgt.
Hoe mensen reageren die ik nog nooit ontmoet heb.
Hoe ik me afvraag wie ze zijn, wat ze maken, welke eigenaardigheden hen tot kunstenaar maken.
Iedereen met zijn eigen handschrift, zijn eigen ritme, zijn eigen manier van kijken.
En toch… wil ik dit traag doen.
Niet omdat het moet.
Maar omdat ik wil voelen hoe vertrouwen werkt.
Vertrouwen in de mensen.
Vertrouwen in het proces.
Vertrouwen in het leven dat soms zachtjes terugpraat wanneer je iets echts deelt.
Dus ja, er komt een vervolg.
Maar niet gehaast.
Niet in één ruk.
Ik laat dit project groeien zoals het wil groeien: met tijd, met adem, met nieuwsgierigheid.
Voor nu geniet ik van het begin.
Van de beweging.
Van de mensen die zich melden.
Van het feit dat een klein idee soms groter is dan je denkt.
En ik neem jullie mee, stap voor stap.
Op een tempo dat klopt.
Op een manier die voelt als vertrouwen.
Reactie plaatsen
Reacties