Wanneer je een levend project draagt, voel je alles.
Niet alleen de beweging, de enthousiasme, de kleine “oké’s” die de flow bevestigen
—maar ook de stiltes.
Voor sommigen is een niet‑beantwoorde boodschap niets.
Voor mij is het iets.
Ik werk vanuit ritme, zorg en verbinding.
Ik voel wanneer een draadje wordt opgenomen, en wanneer het even loskomt.
Een project dat reist, leeft van wederkerigheid.
Een klein teken van aanwezigheid houdt het licht en in beweging.
Soms bots ik op een andere manier van in de wereld staan
— mensen die reageren wanneer het uitkomt, of helemaal niet.
Dat is hun ritme.
Maar het raakt het mijne.
Niet omdat ik streng ben, maar omdat ik afgestemd ben.
Als verhalenweefster zie ik de onzichtbare draden tussen mensen.
Als ritueelmaker voel ik de betekenis van kleine gebaren, van geven en ontvangen, van een cirkel die alleen blijft bestaan als iedereen er bewust deel van uitmaakt.
Wanneer iemand niet terugkoppelt, voelt dat niet als “stilte”, maar als een ritueel dat even stokt.
Deze gevoeligheid is geen last.
Het is mijn kompas.
Het toont me waar de energie stroomt, waar verbinding ontstaat, waar het verhaal verder wil groeien.
En het herinnert me eraan dat ik mag kiezen voor ritmes die resoneren, voor mensen die meebewegen, voor groepen die het verhaal mee willen dragen.
Alleen dan blijft het licht.
Alleen dan blijft het leven.
Alleen dan blijft het een dans.
Reactie plaatsen
Reacties