Laakdal & omgeving — januari tot maart
Eind januari vertrok een eenvoudig kartonnen doosje uit Laakdal.
Niet versierd, niet zwaar, niet opvallend.
Maar gevuld met iets dat veel groter was dan het leek: zaden, zorg en de stille belofte van een nieuw groeiseizoen.
Het doosje kreeg een naam — ’t Rondtèkkend Zjèèdenbakske — en begon aan een tocht van tuin tot tuin, van dorp tot dorp, gedragen door twintig mensen die elk op hun eigen manier met de natuur verbonden zijn.
Twee maanden later kwam het terug thuis, voller dan ooit.
Dit is het verslag van die reis.
Een doosje dat een gemeenschap in beweging bracht
Wat begon als een klein experiment, groeide uit tot een warm, levend project.
Deelnemers openden het bakske met nieuwsgierigheid, vulden het met gulheid, en lieten er telkens iets van zichzelf in achter: een zakje zaad, een verhaal, een glimlach, een stukje tuin.
De WhatsApp-groep werd het kloppend hart van het project.
Daar ontstonden vragen, enthousiasme, route-afspraken, en zelfs spontane ideeën voor samenkomsten en zaailingenruil. Het bakske reisde niet alleen fysiek — het verbond mensen.
De cijfers — een kleine biodiversiteitsbank in een kartonnen doos
De inhoud van het bakske overtrof alle verwachtingen:
-
🌿 164 zakjes, doosjes of envelopjes werden erin gelegd
-
🌿 goed voor 162 unieke soorten en variëteiten
-
🌿 gedragen door 20 deelnemers
-
🌸 bijna de helft van alle zaden waren bloemen
-
🍅 en aan de hoeveelheid verschillende tomatenrassen te zien, zijn jullie duidelijk tomatenliefhebbers
-
🐝 daarnaast zaten er opvallend veel bijenplanten, veldbloemen en inheemse soorten in het bakske
Het werd een klein ecosysteem op zich — een rondreizende zadenbibliotheek vol kleur, geur, smaak en toekomst.
De reis — van tuin tot tuin
Het bakske trok door Laakdal en omliggende dorpen: van Bergom naar Oosterlo, van Mol naar Klein Vorst, van Heusden naar Diest, Schaffen, Molenstede, Keiberg, Okselaar en Engsbergen, om uiteindelijk weer in Veerle-Laakdal te belanden.
Bij elke stop:
-
werd het geopend met verwondering
-
werd er gelachen om de creativiteit van de zakjes
-
werden er foto’s gemaakt (maar nooit gedeeld, om de verrassing te bewaren)
-
werd er zorg gedragen voor de inhoud
-
en werd het met liefde weer doorgegeven
Het was geen haastig project.
Het was een zachte stroom, gedragen door ieders eigen ritme.
Verhalen uit het logboek
Het logboek dat meereisde, werd een klein schatkistje op zich.
Tussen de zaadnamen stonden woorden die raakten, kleine notities die iets vertelden over de mensen achter de tuinen.
🌿 Een deelnemer schreef over haar liefde voor koriander, ijzerkruid en dropplant — “ik kies met mijn hart”.
🎃 Een ander deelde een geheim: van Crown Prince maak je de lekkerste soep én taart.
🌸 Iemand anders liet een zin achter die blijft hangen: “Bloemen beroeren het hart daar waar woorden het niet kunnen bereiken.”
🌱 Een tuintherapeut nam zaden mee naar een inclusieve tuin waar iedereen welkom is om mee te werken.
🌳 Een voedselboshoedster droomde ervan haar tuin open te stellen voor een picknick.
✉️ Een creatieve ziel maakte prachtige envelopjes die het bakske een zachte, huiselijke toets gaven.
Het waren geen grote verhalen. Maar ze waren echt. En samen vormden ze een warm geheel.
Wat er spontaan ontstond
In de groep ontstonden spontaan voorstellen:
-
een zomerse samenkomst met onze oogst
-
het ruilen van zaailingen (want die hebben we toch altijd te veel)
-
het idee om elkaar ook buiten dit project te blijven vinden
-
het verlangen om een kleine gemeenschap van tuiniers te vormen
Voorbereiding van ronde twee
Nu het bakske terug thuis is, begin ik aan de voorbereiding van de tweede ronde.
Ik ga:
-
zakjes waar nog maar heel weinig in zit eruit halen
-
wat nog mee kan, opnieuw in het bakske steken
-
alles netjes ordenen
-
en wat overblijft schenken aan de zadenbib van de bib van Laakdal
De zadenbib is trouwens altijd blij met donaties. Je kan er zaden binnenbrengen tijdens de openingsuren van de bib — zo blijft ook daar een mooie stroom van delen en doorgeven bestaan.
🌿 Wie graag wil deelnemen aan ronde twee, mag nog snel inschrijven. De route wordt binnenkort afgerond, en er is nog ruimte om aan te sluiten. ga hier naar het formulier
Het zadenbakske was geen project.
Het was een beweging.
Een klein doosje dat mensen samenbracht, tuinen verbond, verhalen verzamelde en een stroom van zorg op gang bracht.
Dankjewel, lieve mensen, voor jullie zachtheid, jullie gulheid, jullie enthousiasme.
Het bakske heeft gevoeld hoe goed het gedragen werd.
Op naar wat er nog mag groeien.
Warme groet, Olga 🌿
Wat we leerden uit ronde één
Ronde één van ’t Rondtèkkend Zjèèdenbakske was warm, enthousiast en verrassend rijk gevuld. Tegelijk kwamen we onderweg ook een paar kleine hobbels tegen — dingen die we niet hadden voorzien, maar die ons hielpen om het project te verfijnen.
Sommige zaden bleken bijvoorbeeld niet meer levensvatbaar, waren aangetast door schimmel of insecten, of zaten in een verkeerd gelabeld zakje. Ook ontdekten we dat niet alle zaden even zorgvuldig geoogst of verpakt waren, en dat sommige mengelingen moeilijk te herkennen waren. Dat hoort bij leren, proberen en delen — maar het vroeg wel wat extra zorg bij het sorteren.
Daarnaast merkten we dat duidelijke communicatie en tijdig doorgeven belangrijk zijn om het bakske vlot te laten reizen. Daarom hebben we voor ronde twee een heldere route, duidelijke afspraken en een kleinere, overzichtelijke groep.
Dankzij deze ervaringen groeit het project niet alleen in zaden, maar ook in wijsheid. Iedere ronde wordt zachter, helderder en meer gedragen door iedereen die meedoet.
Reactie plaatsen
Reacties