Een paar dagen geleden schreef ik hier dat ik zou deelnemen aan een workshop boomimkeren — een stap waar ik al jaren naartoe leefde. Ik wist toen nog niet hoe diep dit werk zou binnenkomen.
Het is heel diep binnengekomen, een puzzelstuk dat in meerdere lagen is samengekomen.
Drie dagen lang stond ik tussen hout, gereedschap, zaagsel, stilte en mensen die dezelfde liefde voor bijen dragen.
Onder de begeleiding van Jacek Adamczewski en Bas Strijker leerde ik hoe je een boomstam uitholt, vormt, opent en weer sluit. Hoe je luistert naar het materiaal. Hoe je werkt met respect voor de bij en voor de boom waaruit de stam ooit groeide.
En nu staat hij hier.
Mijn eigen boomstam‑bijenwoning.
Een natuurlijke nestholte, gemaakt volgens een eeuwenoude traditie die door UNESCO erkend is als immaterieel erfgoed.
Wat ik toen nog niet wist, maar nu voel: dit is meer dan een object.
Het is een gebaar.
Een uitnodiging aan de natuur om terug te keren op haar eigen voorwaarden.
Een thuis voor bijen — op hun ritme, zonder inmenging
De stam blijft leeg. We plaatsen er geen volk in.
We openen hem niet. We beheren hem niet.
We geven hem gewoon een plek.
En wanneer de omstandigheden juist zijn, mag een wilde zwerm zelf beslissen of dit hun nieuwe thuis wordt.
Dat is de essentie van natuurlijke bijenzorg — en van de wereldwijde beweging rond rewilding honeybees.
Woensdag krijgt de stam zijn plek op de Strackxhoeve
En ik wil jullie graag uitnodigen om erbij te zijn.
Op woensdagvoormiddag plaatsen we de stam op de Strackxhoeve in Veerle‑Laakdal, tussen jonge bomen en een landschap dat volop in beweging is.
Rond de middag openen we de stam symbolisch en heten we de bijen welkom. Heel eenvoudig, heel natuurlijk.
Ik druppel een beetje mede aan de voet van de stam — een vriendelijk gebaar, een kleine toost op dit nieuwe begin.
📍 Strackxhoeve, Rode Laakstraat 13, Veerle‑Laakdal
🕙 Plaatsing woensdagochtend
🕛 Welkommoment rond de middag
🎟️ Iedereen welkom
Reactie plaatsen
Reacties