Er zijn van die momenten waarop je voelt: ik ben niet alleen. Dat had ik tijdens de workshop bijenboomstam imkeren.
Tussen het hout, het zaagsel en de geur van vers geschaafde grove den ontmoette ik mensen die de wereld op een gelijkaardige manier bekijken. Mensen die de bij niet zien als productiemiddel, maar als wezen.
Mensen die luisteren naar ritme, naar seizoenen, naar stilte.
Hier in Laakdal voelt dat soms ver weg.
Natuurimkeren, biodynamisch werken, zacht omgaan met bijen en met elkaar — het is geen vanzelfsprekendheid.
Soms voelt het alsof ik in een uithoek woon waar zakelijkheid, productie en efficiëntie de toon zetten.
En ja, dat kan eenzaam zijn voor iemand die zachtheid nodig heeft om te kunnen ademen.
Maar misschien is het precies daarom dat ik hier ben.
Omdat zachtheid pas zichtbaar wordt wanneer ze contrasteert met hardheid.
Omdat de bijen me elke dag tonen dat er een andere manier bestaat: geen verdienmodellen, geen haast, geen competitie. Gewoon zijn. Gewoon bijdragen aan het geheel, zonder meer.
Tijdens de workshop voelde ik hoe goed het doet om even in een kring te staan van mensen die dat ook zo ervaren.
Het was alsof er een draad werd gespannen tussen ons — dun, maar sterk. Een draad van herkenning.
En nu staat mijn bijenboom op de Strackxhoeve.
Een plek waar ik hoop dat die draad verder mag groeien.
Waar de bijen hun eigen verhaal mogen schrijven, en waar ik mag blijven zoeken naar manieren om zachtheid een plaats te geven in een wereld die soms anders kiest.
Misschien is het utopisch.
Misschien is het naïef.
Maar het is ook echt.
En het is het enige dat klopt voor mij.
Reactie plaatsen
Reacties