Sommige dromen draag je jarenlang met je mee. Ze blijven zacht kloppen, ergens onder je huid, tot het moment waarop ze eindelijk vorm mogen krijgen.
Zo was het voor mij met de workshop boomstam‑imkeren. Ik had al zo lang het verlangen om dit in Polen te volgen, maar tijd en middelen ontbraken. Het voelde als iets dat ooit zou gebeuren, maar misschien pas “later”, wanneer het leven het zou toelaten.
En toen kwam het bericht: de workshop komt naar Ravels. Zó dichtbij. Zó onverwacht. Alsof het universum fluisterde: als jij niet naar de berg kan, dan komt de berg wel naar jou.
Ik was ontroerd. Ik wist: dit is het moment. Wachten heeft geen zin — krapte blijft, maar dromen moeten geleefd worden. Na een warm pleidooi thuis besloten we samen dat ik mocht gaan. Een cadeau dat ik nog steeds in mijn hart draag.
Tijdens de workshop heb ik afgezien, gelachen, gehakt, gevoeld. Ik sliep nauwelijks door de koude en de geluiden buiten, maar mijn ziel zong het hele weekend. Het was alsof iets in mij eindelijk thuiskwam.
Reactie plaatsen
Reacties