Iedereen koos een boomstam.
Sommigen gingen meteen voor de grootste, de zwaarste, de meest indrukwekkende.
Ik niet.
Ik koos degene die overbleef — of misschien koos hij mij.
Hij stond daar, een stuk boom dat ooit leefde, ooit wortelde, ooit de seizoenen droeg.
En nu mocht ik hem een nieuw leven geven.
Ik zou zijn hart uithollen, maar niet om het weg te nemen.
Om het vrij te maken.
Zodat bijen er ooit zouden kunnen wonen, in het midden van wat ooit een stam was en nu een thuis zou worden.
Toen ik ontdekte dat hij even groot was als ik, moest ik lachen.
Geen toeval.
Gewoon een fluistering van het universum: je hebt de juiste gekozen.
Reactie plaatsen
Reacties