Er is een moment in elk mensenleven waarop zachtheid niet meer genoeg is.
Niet omdat zachtheid fout is, maar omdat de wereld soms een andere taal spreekt. Een taal van cijfers, afspraken, rendement, efficiëntie.
Een taal die niet luistert naar fluisteringen, maar naar volume.
Ik heb lang geprobeerd om zacht te blijven in een wereld die hard praat.
Maar zachtheid zonder grenzen wordt misbruik.
Zachtheid zonder taal wordt onzichtbaarheid.
Zachtheid zonder stevigheid wordt uitgehold.
Dus leerde ik de taal van de wereld spreken.
Zakelijk.
Duidelijk.
Afgebakend.
En toen zeiden mensen dat ik hard was geworden.
Maar dat is niet waar.
Ik ben niet hard — ik ben helder.
Ik ben niet afstandelijk — ik ben begrensd.
Ik ben niet veranderd — ik ben eindelijk mezelf aan het beschermen.
De bijen leren me dit elke dag: een bij is zacht, maar haar angel is geen agressie.
Het is een grens.
Een manier om te zeggen: tot hier en niet verder.
Ik leer dat nu ook.
Zonder mijn zachtheid te verliezen.
Zonder mijn ziel te verharden.
Gewoon door te spreken in de taal die de wereld verstaat, terwijl ik leef in de taal die mijn hart verstaat.
Reactie plaatsen
Reacties