Toen ik onlangs een zwerm ging scheppen, sprak een conventionele imker me aan.
Hij zei dat natuurlijk imkeren “niets doet tegen varroa”.
Hij vertelde hoe hij meerdere keren per jaar behandelt, hoe hij broedbeperking toepast, hoe oxaalzuur “het middel” is.
En ik luisterde. Want luisteren is ook imkeren.
Maar ergens in het gesprek gebeurde iets opvallends.
Toen ik vroeg of hij oxaalzuur zelf zou drinken of inademen, zei hij meteen: “Ah nee, dat mag niet.”
En toch wordt het in een bijenvolk gebracht, jaar na jaar. Want het kan toch geen kwaad.
Dat moment raakte me. Niet omdat ik gelijk wilde halen, maar omdat het zo duidelijk toont hoe verschillend onze uitgangspunten zijn.
Natuurlijk imkeren doet wél iets tegen varroa — maar niet via druppels of dampen.
Het werkt via:
natuurlijke raatbouw
kleinere nestholtes
propolisrijke wanden
zwermgedrag dat de mijtcyclus onderbreekt
genetische veerkracht door natuurlijke selectie
Dat zijn geen ingrepen, maar processen. Geen controle, maar ecologie.
En ja, een volk dat elk jaar chemisch behandeld moet worden om te overleven, leeft — maar het leeft zoals een kind in een couveuse leeft: beschermd, gecontroleerd, afhankelijk.
Mijn weg is anders.
Ik wil volken die op eigen kracht kunnen functioneren, in een habitat die hen ondersteunt in plaats van vervangt.
En elke keer dat iemand zegt dat dit naïef is, of onverstandig, of “geen imkeren”, voel ik het tegenovergestelde:
ik voel hoe juist het is om terug te keren naar eenvoud, naar vertrouwen, naar de wijsheid van het volk zelf.
Soms proberen reacties je te doen wankelen. Maar eigenlijk brengen ze je alleen maar dichter bij je kern.
Reactie plaatsen
Reacties