Maandag 4 mei kreeg ik een oproep voor een zwerm, niet ver van mijn huis.
Met de bakfiets vol materiaal en een vriend die spontaan meeging, ving ik een grote, warme zwerm — en bracht ze naar de boomstam op de Strackxhoeve.
We spreidden een laken uit, zetten een tafel klaar, en goten de bijen uit voor het vlieggat.
De eerste bijen gingen nieuwsgierig naar binnen. We zagen de koningin — sierlijk, herkenbaar — en toen wist ik: ze gaan blijven.
Het duurde even. Ze hingen buiten, twijfelden misschien. Maar uiteindelijk kozen ze. Eén voor één liepen ze de stam in.
Een week later leeft het volk diep in de holte. Ze bouwen maagdelijk witte natuurraten, precies zoals bijen dat doen wanneer ze vrij zijn. Als ik mijn oor tegen de stam leg, hoor ik een zachte hum — een oerklank, bijna als AUM.
Buiten vliegen ze af en aan, omringd door een veld vol paarse phacelia. Het is alsof de boomstam ademt.
Voor mij voelt dit als een bevestiging, een thuiskomen, een droom die eindelijk vorm kreeg. En het mooiste? De beweging groeit. Ook in Averbode staat nu een boomstam. Het erfgoed leeft weer.
Ken jij een bijenboomstam?
Omdat ik merk dat deze traditie opnieuw begint te bewegen, wil ik graag weten waar boomstammen staan — bewoond of onbewoond.
Weet jij ergens een bijenboomstam? Of heb je er zelf één?
Laat het me gerust weten. Ik denk eraan om een kleine lijst te maken, zodat we dit erfgoed kunnen bewaren en misschien later zichtbaar maken. Ik ben nog aan het zoeken in welke vorm, en welke informatie hierin terecht komt, publiek of niet publiek. Het moet nog vorm krijgen
Wie een stam heeft, mag zich zeker bekendmaken. Stuur me een mail
Reactie plaatsen
Reacties