Foto's door Malou V.
Er zijn momenten waarop ik terugdenk aan hoe het allemaal begon.
Aan de dagen dat ik samen met mijn vader naar de bijen ging, toen varroa nog geen woord was dat in ons land bestond. De bijen leefden op hun eigen ritme, en wij leerden vooral kijken.
Mijn vader had zijn volken ver van andere imkers staan.
Niet uit koppigheid, maar uit intuïtie: bijen hebben rust nodig, ruimte, stilte.
Hij behandelde niet, niet omdat hij tegen iets was, maar omdat het niet nodig was.
De bijen deden wat bijen doen: bouwen, zwermen, herstellen, groeien.
Toen varroa later opdook, zei hij iets dat ik nooit vergeten ben: “Chemie is nooit goed voor bijen. Maar als iets zo invasief is, kan het tijdelijk een oplossing zijn.”
Het was geen overtuiging, geen dogma.
Het was zorg, voorzichtigheid, en tegelijk een diep vertrouwen in de bij zelf.
Nu, jaren later, voel ik hoe dat zaadje in mij is blijven groeien.
Natuurlijk imkeren is voor mij geen methode, maar een herinnering: een herinnering aan hoe bijen leefden vóór wij begonnen te sturen, te corrigeren, te behandelen.
Imkeren is de bij kennen.
En telkens weer 'bij'-leren — misschien komt het woord daar wel vandaan.
Reactie plaatsen
Reacties