Er is iets bijzonders aan woorden. Aan hoe ze ontstaan. Aan hoe ze zich vormen in de stilte tussen twee ademhalingen, in dat kleine heilige moment waarin gevoel taal wordt.
Wanneer ik schrijf, schrijf ik niet zomaar. Ik voel. Ik luister. Ik stem af. Ik zoek naar de juiste toon, de juiste laag, de juiste beweging. Een tekst is voor mij nooit alleen een tekst — het is een stukje ziel dat vorm krijgt.
En daarom raakt het me, wanneer mensen mijn woorden lezen en geraakt worden. Dat is een geschenk. Dat is waarom ik schrijf.
Maar er is ook een andere kant.
In een wereld van snelle socials, van delen en doorsturen, van kopiëren en plakken, kan iets kostbaars soms onzichtbaar worden. Soms verdwijnen woorden van mij onder de naam van iemand anders. Niet uit kwaadheid, niet uit opzet — maar gewoon omdat het zo snel gaat. En toch doet het iets met mij.
Want wanneer iemand mijn tekst deelt zonder erbij te zeggen dat hij van mij komt, dan lijkt het alsof mijn stem even verdwijnt. Alsof het werk, de zorg, de afstemming, het voelen… ineens losraakt van de bron.
En wanneer mensen dan complimenten geven over de schrijfstijl, over de gevoeligheid, over de schoonheid van de woorden — en degene die deelt laat dat zo staan — dan schuurt dat. Niet omdat ik erkenning wil om de erkenning. Maar omdat woorden dragers zijn van wie ik ben. En omdat ik zorgvuldig ben met wat ik van anderen deel, en ik hoop dat anderen dat ook met mijn werk doen.
Ik gun iedereen zijn eigen stem. Zijn eigen taal. Zijn eigen beleving. En als iets echt van jou is, dan mag jij dat schrijven. Dan hoeft dat niet via mijn woorden.
Dus ja — ik ben dankbaar dat mijn teksten gelezen worden. Dat ze resoneren. Dat ze mensen raken. Maar ik vraag ook om iets eenvoudigs en eerlijks: noem mijn naam wanneer je mijn woorden deelt. Zet erbij dat het van mij komt. Of schrijf je eigen tekst, vanuit jouw eigen hart.
Dat is geen eis. Dat is zorg. Voor mijn werk. Voor mijn stem. Voor de ziel die ik in mijn woorden leg.
En misschien ook een uitnodiging: om bewuster om te gaan met wat we delen, met wie we eren, en met de bron waaruit iets ontstaat.
Reactie plaatsen
Reacties