Soms stelt iemand een vraag die precies raakt aan de laag waar ik zelf ook leef en kijk.
Deze keer was dat de vraag: “Heeft het inlopen van een zwerm te maken met thuis en vertrouwen?”
Het antwoord daarop leeft voor mij niet in theorie, maar in ervaring.
In dat ene moment waarop een zwerm besluit om een stam binnen te wandelen.
In de adem die je inhoudt.
In de stilte die valt.
In het besef dat je getuige bent van iets dat veel ouder is dan jij.
Dit is het antwoord dat ik gaf — en dat ik hier graag deel, omdat het voor mij de kern raakt van wat bijen ons tonen.
Wat een mooie vraag over “thuis” en vertrouwen. Voor mij raakt het zien van een zwerm die een stam binnenwandelt aan iets dat veel verder gaat dan instinct of biologie. In dat moment zie je een heel volk dat als één wezen beweegt, alsof het gedragen wordt door een innerlijke ordening die wij als mens alleen maar kunnen bewonderen.
Het ontroert omdat het voelt alsof er een ziel intrekt in die stam. Een bijenvolk leeft en beweegt als één groot organisme, en wanneer zo’n wezen een nieuwe plek kiest, lijkt het alsof die stam opnieuw begint te ademen — alsof er leven, warmte en richting in komt.
En ergens raakt het ook aan onszelf. De bijen kiezen niet alleen een holte, maar ook de morele ruimte die wij als mens rondom die plek creëren. Ze voelen onze intentie, onze zorg, onze bereidheid om drager te zijn. Dat maakt het moment zo bijzonder: het is een ontmoeting tussen hun oeroude vertrouwen en onze menselijke verwondering.
Misschien raakt het daarom zo diep. Omdat we even zien hoe natuur, ziel en ordening samenkomen in één beweging. Bijen blijven magisch. Fijne zomerzonnewende.
Waarom ik dit deel
Ik schrijf vanuit gevoel, vanuit afstemming, vanuit de ziel van het bijenvolk dat ik mag begeleiden.
Mijn woorden ontstaan niet snel of vluchtig — ze worden gedragen, gewogen, gevoeld.
Daarom raakt het me wanneer mensen mijn teksten lezen en geraakt worden.
Dat is een geschenk.
Maar het is voor mij ook belangrijk dat mijn woorden als de mijne herkend worden.
Dat ze niet verdwijnen onder een andere naam.
Dat de zorg die ik in mijn taal leg, zichtbaar mag blijven.
Deze blog is mijn plek om dat te bewaken: de bron, de stem, de ziel van wat ik schrijf.
Reactie plaatsen
Reacties