Er zijn momenten waarop iets ouds je lichaam binnenwandelt zonder dat je het hebt gezocht. Een trilling, een geur, een vleugel, een zoem die niet buiten maar binnen begint.
Zo verschijnen bijen in mijn leven. Niet als insecten, maar als boodschappers van een wereld die ik nooit geleerd heb, maar altijd heb geweten.
Ze komen niet om bestudeerd te worden. Ze komen omdat er in mij een bijenvolk is dat weer wil spreken.
Elke cultuur die dicht bij bijen leefde, voelde vroeg of laat hetzelfde mysterie: dat een bijenvolk geen verzameling dieren is, maar een wezen. Een veld. Een ademend lichaam dat zijn eigen wetten volgt.
De Pythagoreeërs zagen het getal zes — de vorm van de honingraat — als het eerste perfecte getal. De som én het product van 1, 2 en 3. Een getal dat zichzelf voltooit. Een getal dat klopt. En precies dat getal kiezen bijen om hun wereld te bouwen, alsof ze herinneren wat wij vergeten zijn: dat orde, schoonheid en ziel niet bedacht worden, maar ontstaan wanneer iets in harmonie komt met zichzelf.
Wanneer ik met dromen werk, volg ik hetzelfde ritme dat een zwerm ademt.
Je forceert niets.
Je houdt de temperatuur.
Je bewaakt de stilte.
Je laat ontstaan wat al onderweg is.
Dromen zijn als nectar: ze worden verzameld in het donker, gedragen door iets dat groter is dan je denken, en pas zichtbaar wanneer je ze durft te proeven.
Het bijenvolk weet dit.
Het lichaam weet dit.
De baarmoeder weet dit.
In mijn werk — in mijn rituelen, mijn kruidencreaties, mijn bijenpad — ontmoet ik steeds opnieuw dezelfde draad: de Weefsters van het Lot, de draden van nectar, de droomincubatie, de baarmoeder als divinatievat, de bij als gids tussen werelden. Het is geen theorie.
Het is een herinnering.
Mensen vragen me soms waarom bijen zo vaak in hun leven opduiken.
Waarom ze dromen over een zwerm, waarom ze een bijenvolk tegenkomen op een dag die belangrijk voelt, waarom honing of was hen plots raakt alsof het een boodschap draagt.
Ik denk dat we vaak de verkeerde vraag stellen. Het gaat niet om waarom jij hen ziet. Het gaat om waarom zij jou vinden. Bijen verschijnen wanneer je lichaam klaar is om te herinneren.
Wanneer je innerlijke bijenvolk — dat stille, warme centrum in je buik — weer begint te spreken.
Wanneer je ziel een draad oppakt die lang heeft liggen wachten.
Wie met bijen werkt, wie met dromen werkt, wie met rituelen werkt, weet dit: een bijenvolk is geen object.
Het is een veld dat je betreedt, een veld dat je vormt, een veld dat je verandert.
En wanneer je dat veld eenmaal hebt gevoeld, kun je nooit meer terug naar “bijen houden”.
Je wordt een luisteraar.
Een drager.
Een deel van het verhaal.
Dit is wat ik doe. Dit is wat ik ben.
Ik ben een verhalenweefster, een ritueel maker, een natuurimker die niet werkt met bijen maar met het wezen van de bij.
Alles wat ik maak — van kruidenwezentjes tot rookbundels, van bijenproducten tot rituelen — komt uit datzelfde veld waar zwerm, droom en lichaam elkaar raken.
En misschien is dat waarom de bij mij blijft vinden: omdat ik eindelijk heb leren luisteren naar wat mijn lichaam altijd al wist.
Reactie plaatsen
Reacties