Er zijn stoffen die meer dragen dan smaak. Meer dan zoetheid. Meer dan voeding.
Honing is zo’n stof.
Wanneer ik een druppel op mijn tong leg, proef ik niet alleen bloemen.
Ik proef tijd. Ik proef licht. Ik proef het landschap dat ademde op het moment dat de bij haar vleugels spreidde.
Honing is geen product. Het is een herinnering.
Elke pot honing is een verhaal dat niet geschreven werd, maar verzameld.
De bij vliegt door velden, bossen, bermen, tuinen, oude plekken waar wortels dieper reiken dan mensen ooit hebben gezien.
Ze raakt elke bloem als een letter, elke geur als een zin, elke nectar als een alinea.
En wanneer ze terugkeert naar het bijenvolk, draagt ze het landschap mee in haar lichaam.
Niet als last, maar als lied.
Ik heb vaak gemerkt dat honing anders smaakt wanneer het land iets heeft meegemaakt.
Een droge zomer.
Een natte lente.
Een storm die de bomen heeft opengebroken.
Een veld dat opnieuw tot leven kwam.
Honing verandert mee.
Ze bewaart wat het land heeft gevoeld.
Ze legt vast wat voorbij is.
Ze fluistert wat nog blijft.
Ze is het geheugen van alles wat bloeide, zelfs van wat niet meer bestaat.
Mensen vragen me soms waarom honing hen zo raakt.
Waarom een bepaalde smaak hen terugbrengt naar een plek uit hun jeugd.
Waarom een geur hen doet huilen.
Waarom een druppel hen stil maakt.
Ik denk dat honing iets opent wat wij vaak sluiten: het geheugen van het lichaam.
Het landschap dat in ons leeft.
De draad die ons verbindt met de grond waarop we staan.
Honing is een boodschapper.
Ze vertelt je waar de bijen zijn geweest, maar ook waar jij bent geweest.
Ze toont je wat je hebt gedragen, wat je hebt losgelaten, wat je hebt vergeten.
Ze laat je proeven wat het land heeft gezien.
En misschien is dat waarom honing mij blijft vinden: omdat ik zelf een landschap ben dat voortdurend verandert, en honing mij herinnert aan wat ik onderweg verloren ben.
Dit is mijn weg.Dit is mijn werk.
Ik leef met honing als leraar, als geheugen, als stille fluistering van het landschap dat door mij heen ademt — en dat ik alleen kan verstaan wanneer ik zacht genoeg word om te proeven.
En proeven doe ik telkens weer.
Reactie plaatsen
Reacties