Voor mijn papa, geboren op 20 mei 1936, imker, leermeester, vader en vriend.
Er zijn mensen die een kamer binnenkomen.
En er zijn mensen die een leven dragen.
Mijn vader behoorde tot die laatste soort.
Hij werd geboren in Urszulin, in een land dat door de geschiedenis meermaals van naam en grens veranderde, maar zijn hart bleef altijd geworteld in Polen.
Oorlog, deportatie, een werkkamp in Dresden, een nieuw begin nabij Wroclaw en uiteindelijk een leven in België.
Zijn pad was niet gemakkelijk.
Maar hij droeg het zoals hij alles droeg.
Met kracht.
Met waardigheid.
Met een glimlach.
Hij leerde mij dat angst niets is om voor weg te lopen.
Dat wat het leven ook op ons pad brengt, we sterker zijn dan we denken.
Dat moeilijkheden voorbijgaan, maar karakter blijft.
Mijn vader was klein van gestalte, maar groot van ziel.
Mensen konden hem misschien over het hoofd zien.
Zijn aanwezigheid niet.
Zijn blauwe ogen lachten.
Zijn woorden stelden gerust.
Zijn kracht beschermde.
En zijn wijsheid bleef hangen.
Hij was een werker.
Zo iemand die alles leek te begrijpen.
Een automotor, een huis, een gereedschap, de natuur.
Maar zijn grootste talent was misschien wel luisteren.
Niet alleen naar mensen.
Ook naar de bijen.
Tussen de kasten zag ik een andere kant van hem.
Een zachtheid die maar weinig mensen kenden.
Hij leerde me dat je een bijenvolk niet beheerst.
Dat je eerst moet kijken.
Voelen.
Luisteren.
Dat de bijen vaak beter weten wat ze nodig hebben dan wijzelf.
"Het is een eer dat de bijen ons toestaan bij hen te komen."
Die woorden dragen vandaag nog steeds door mijn leven.
Als ik naar mijn bijen wandel, wandelt hij mee.
Wanneer ik een kast open, hoor ik zijn stem.
Wanneer ik twijfel, herinner ik me zijn raad.
Wanneer ik stil ben tussen het gezoem, lijkt het soms alsof hij nog altijd naast me staat.
Ik zie mezelf weer als kind.
Met de beroker in mijn handen.
Naast mijn vader.
Samen bij de bijen.
Ik wist toen niet dat ik herinneringen aan het verzamelen was die een leven lang zouden meegaan.
Zoals honing wordt opgeslagen in de raten, zo heeft mijn hart die momenten bewaard.
Goudkleurig.
Warm.
Onverwoestbaar.
Wie mijn vader kende, kende ook zijn miodówka.
Zijn honingvodka met kruiden.
Zijn eigen recept.
Zijn trots.
Zijn signatuur.
Sommigen herinneren zich misschien niet meer zijn naam.
Maar ze herinneren zich zijn drankje.
Zijn gastvrijheid.
Zijn glimlach.
Zijn aanwezigheid.
Dat was mijn vader.
Een man die meer naliet dan woorden.
Hij liet indrukken achter in mensen.
Op 25 oktober 2008 verloor ik hem aan kanker.
En op dat moment leek het alsof alles instortte.
Mijn anker was verdwenen.
Mijn steunpilaar.
De man die het gezin bijeenhield.
Met hem verdween ook een deel van het familiegevoel dat ik kende.
Dat verlies draag ik nog altijd mee.
En misschien zal dat altijd zo blijven.
Want sommige liefdes verdwijnen niet.
Ze veranderen alleen van vorm.
Ik zou hem vandaag geen lange speech geven.
Geen groot verhaal vertellen.
Als ik hem nog één keer zou ontmoeten, zou ik hem gewoon vastpakken.
Hem knuffelen.
Hem zeggen dat ik van hem houd.
Dat ik hem mis.
En hem bedanken.
Voor alles.
Voor het leven.
Voor de wijsheid.
Voor de moed.
Voor de eerlijkheid.
Voor de bijen.
Voor wie ik geworden ben dankzij hem.
Soms droom ik van hem.
Soms hoor ik onverwacht een belletje rinkelen.
Zoals we hadden afgesproken.
En dan glimlach ik.
Omdat ik weet dat liefde niet stopt aan de grens van de dood.
Ze verandert alleen van plaats.
Mijn vader leeft verder.
In mijn handen wanneer ik met de bijen werk.
In mijn hart wanneer ik kracht nodig heb.
In mijn dochter wanneer ik haar leer rijden.
In mijn zonen die zo erg op hem lijken en toch anders zijn.
In elke les die hij mij ooit gaf.
En in elk volk dat ik met respect benader.
Zijn lichaam rust.
Maar zijn wijsheid vliegt nog altijd rond.
Zoals een bij die haar weg naar huis kent.
En telkens wanneer ik het zachte gezoem hoor aan mijn kasten, denk ik:
"Dag papa. Ik ben er nog. En alles wat jij mij geleerd hebt, leeft nog steeds verder."
🐝💛
Reactie plaatsen
Reacties