Over de Round Robin Laakdal, dertien vrouwen en een boekje vol ziel
Sommige projecten eindigen wanneer het laatste boekje wordt afgegeven. En toch voelt het alsof deze Round Robin niet echt eindigt.
Vanavond kwamen we voor de laatste keer samen. De boekjes keerden terug naar hun eigenaars. De cirkel werd rondgemaakt. Na een half jaar van doorgeven, ontvangen, creëren, wachten, ontdekken en verwonderen kwam er een einde aan een bijzonder avontuur. Een avontuur dat begon met een eenvoudig idee.
Ik wilde al jaren eens deelnemen aan een Round Robin. Het concept sprak me altijd aan, maar vaak speelde het zich af over grote afstanden. Boekjes moesten telkens opnieuw met de post verzonden worden naar mensen die verspreid woonden over het land. Voor mij voelde dat als een stap te ver. Dus ontstond het idee om het dichter bij huis te brengen. Gewoon in de eigen regio. Gewoon met mensen uit de buurt.
Toen ik de oproep lanceerde, was de interesse veel groter dan verwacht. Bijna zestig mensen reageerden enthousiast. Uiteindelijk waren er dertien vrouwen die effectief inschreven en zich engageerden voor het hele traject. Dertien. In het begin dacht ik nog: oei, dertien. Voor velen een ongeluksgetal. Pas later begon ik de symboliek ervan te zien. Dertien vrouwen. Dertien manen in een jaar. Dertien creatieve stemmen.
En zo werd dat getal plots niet langer een toevalligheid, maar een prachtige symboliek voor de cirkel die we samen zouden vormen.
Olga
Wat is een Round Robin?
Voor wie het begrip niet kent: bij een creatieve Round Robin maakt iedere deelnemer een eigen boekje. Dat boekje reist vervolgens van deelnemer naar deelnemer. Iedereen voegt onderweg een creatieve bijdrage toe: een tekening, collage, gedicht, schildering, tekst, herinnering of iets helemaal anders. Na verloop van tijd keert het boekje terug naar zijn eigenaar. Niet langer leeg. Niet langer alleen. Maar gevuld met de sporen van iedereen die onderweg een stukje van zichzelf heeft achtergelaten.
De verwondering van een nieuw boekje
Wat mij misschien nog het meest is bijgebleven, is de verwondering. Telkens opnieuw. Bij ieder boekje.
Ik herinner me nog het allereerste boekje dat ik ontving. Er stond nog maar één bijdrage in: die van de eigenares zelf.
Een zaadje in de aarde. Een prachtige aquarel. Zo eenvoudig en tegelijk zo krachtig. Ik was oprecht ontroerd. Op dat moment voelde ik dat dit meer zou worden dan zomaar een creatieve opdracht. Vanaf dan keek ik telkens opnieuw uit naar een nieuw boekje.
Wat zou ik deze keer ontdekken?
Een gedicht. Een aquarel. Een collage. Een verhaal. Een lied dat verborgen zat achter een link die je moest aanvragen. Een prachtig stuk kantkloswerk. Of een ontkiemend zaadje dat uitgroeide tot een plantje onder de maan, de sterren en de zon. Iedere keer opnieuw voelde het alsof ik een klein geschenk mocht openen. En iedere keer opnieuw verscheen er een glimlach.
Debbie
Rosemarie
Dertien vrouwen, dertien werelden
Wat me tijdens deze maanden misschien nog meer verraste dan de creativiteit, was de enorme verscheidenheid. Iedere vrouw bleek anders. Andere technieken. Andere verhalen. Andere gevoeligheden. Sommigen vertelden doorheen alle boekjes één doorlopend verhaal dat langzaam groeide van pagina naar pagina. Anderen creëerden telkens opnieuw een volledig nieuwe wereld. Geen twee bijdragen waren hetzelfde. Geen twee vrouwen waren hetzelfde. En toch vormden ze samen één geheel. Dat vond ik misschien wel het mooiste van alles.
Wie waren die dertien vrouwen?
Wanneer ik terugkijk op deze Round Robin, zie ik geen groep kunstenaressen die elkaar probeerden te overtreffen.
Ik zie dertien vrouwen die elk om hun eigen reden instapten, maar onderweg toch iets gemeenschappelijks bleken te hebben.
Sommigen zochten een duwtje in de rug om opnieuw tijd te maken voor creativiteit. Anderen wilden nieuwe technieken ontdekken, inspiratie opdoen of kennismaken met andere creatieve zielen uit Laakdal en omgeving. Er waren vrouwen die verlangden naar meer rust tussen de drukte van het dagelijkse leven, vrouwen die zichzelf wilden uitdagen, en vrouwen die gewoon nieuwsgierig waren naar wat er zou ontstaan wanneer een boekje maandenlang van hand tot hand reist.
Wat mij opviel, was hoe vaak woorden als verbinding, ontdekken, uitdagen, ontspannen, creativiteit en verwondering terugkwamen.
De pagina's werden gevuld met aquarel, fineliner, kleurpotlood, collage, poëzie, fotografie, haiku's, verf, mixed media, doodles, decoupage, kantwerk en zelfs gehaakte elementen. Sommige bijdragen waren kleurrijk en uitbundig, andere stil en ingetogen. Sommige riepen een glimlach op, andere ontroerden.
Inge bracht haar liefde voor poëzie en warmte mee. Annabel genoot van het idee om samen aan één creatief project te bouwen. Inge Willemen zag de Round Robin als een uitnodiging om bewust weer wat creatieve rust in haar leven toe te laten. Mieke hoopte nieuwe technieken en creatieve mensen te ontdekken. Debbie wilde haar creativiteit opnieuw een extra zetje geven. Chris stapte mee in het avontuur omdat het idee haar gewoon plezier gaf. Leen wilde zichzelf uitdagen. Rosemarie keek uit naar nieuwe ontmoetingen en nieuwe vormen van creativiteit. Evelien verlangde ernaar haar teken- en schilderlust opnieuw meer ruimte te geven. Tasja wilde haar werk delen en andere kunstenaars leren kennen. Nathalie zocht tussen de werkdruk door een creatieve uitlaatklep en een vorm van verbinding. Freya was nieuwsgierig naar de creativiteit die in Laakdal leeft.
En dan was ik er zelf ook nog.
Met mijn kruiden, bijen, gedroogde planten, kleurvlakken en kleine poëtische tekstjes.
Wat mij achteraf misschien het meest bijblijft, is dat niemand probeerde iemand anders te zijn.
Iedereen bracht gewoon mee wat er al aanwezig was.
Twijfels.
Talent.
Ervaring.
Onzekerheid.
Verwondering.
Eigenheid.
Misschien werkte het daarom zo goed.
Dertien vrouwen.
Dertien manieren van kijken.
Dertien manieren van creëren.
En samen vormden we een cirkel die veel mooier werd dan ik ooit had kunnen bedenken.
Chris
Onzekerheid en schoonheid
Er was nog iets wat voortdurend terugkeerde. Onzekerheid.
Hoe vaak hoorde ik niet:
"Mijn bijdrage stelt niet zo veel voor."
"De anderen kunnen dat beter."
"Ik ben eigenlijk niet zo creatief."
En toch hoorde ik bijna iedere vrouw hetzelfde zeggen. Terwijl ik in hun werk exact het tegenovergestelde zag.
Ik zag talent. Creativiteit. Gevoeligheid. Moed.
Ik zag vrouwen die zichzelf voortdurend onderschatten en tegelijk de prachtigste dingen maakten. Deze Round Robin heeft me opnieuw geleerd dat schoonheid niet ontstaat door perfectie. Ze ontstaat doordat iemand de moed heeft om iets van zichzelf te tonen. Juist daarin zit de kracht.
Inge W
Annabel
Wat ik over mezelf ontdekte
Ook ik twijfelde regelmatig. Soms werkte een achtergrond niet zoals ik wilde. Soms had een kleur niet het effect dat ik voor ogen had. Soms keek ik naar mijn bijdrage en dacht ik: is dit wel goed genoeg? Die twijfel kende ik.
Misschien daarom raakte het werk van anderen mij ook zo diep. Omdat ik dezelfde onzekerheden herkende. Mijn eigen bijdragen draaiden vaak rond natuur, bijen en kruiden. Ik werkte telkens met kleurvlakken, gedroogde planten en kleine poëtische teksten. Steeds opnieuw wilde ik iets meegeven. Een gevoel. Een ademhaling. Een grassprietje dat beweegt in de wind. Iets kleins. Iets puurs.
Iets dat misschien even blijft hangen. De teksten die bij elke bijdrage ontstonden, behoren uiteindelijk tot mijn favoriete delen van deze hele reis. Ze groeiden mee met de cirkel.
Gezien worden
Iets wat me onderweg meermaals heeft geraakt, is hoe bijzonder het eigenlijk is om een boekje terug te krijgen waarin anderen hebben gewerkt. Niet omdat ze mij zo goed kenden. Niet omdat ze precies wisten wie ik ben, want eigenlijk zijn we gewoon vreemden voor elkaar. Maar omdat ze tijd hadden genomen om iets achter te laten. Een tekening. Een tekst. Een schildering. Een gedachte. Een versje of gedicht.
Gewoon het feit dat iemand mijn boekje openvouwde, er even bij stil stond en er iets voor maakte, voelde bijzonder.
Dat is misschien moeilijk uit te leggen.
We waren tenslotte grotendeels vreemde vrouwen voor elkaar. We kenden elkaars levens niet. We wisten niet altijd wat er achter de schermen speelde. En toch kwam er telkens iets terug dat met zorg gemaakt was. Daardoor voelde elk boekje niet alleen als een verzameling pagina's, maar als een verzameling aandacht.
En misschien is dat wel wat mij het gevoel gaf gezien te worden. Niet omdat iemand mij probeerde te begrijpen. Maar omdat iemand even tijd maakte. Omdat iemand aanwezig was. Omdat iemand iets van zichzelf achterliet in iets dat uiteindelijk weer bij mij terecht zou komen. Dat lijkt misschien klein. Maar eigenlijk is het dat helemaal niet.
Het moment waarop mijn boekje thuiskwam
Het ontroerendste moment kwam misschien pas op het einde.
Toen ik mijn eigen boekje terug in handen kreeg.
Daar was plots weer mijn allereerste bijdrage. Een momentopname van wie ik toen was. En ik realiseerde me hoezeer ik ondertussen veranderd was. Gegroeid was. Anders was geworden.
Ik bladerde verder. Pagina na pagina. Verwondering na verwondering. En vooral dankbaarheid.
Zoveel bijdragen. Zoveel creativiteit. Zoveel schoonheid. Zoveel aandacht.
Ik voelde me gezien.
Alsof dertien vrouwen, elk op hun eigen manier, iets van zichzelf hadden achtergelaten zonder ooit op te houden zichzelf te zijn.
En nu?
Nu is er een klein beetje leegte.
Niet omdat de creativiteit verdwenen is. Niet omdat de verbondenheid weg is. Die leeft verder in de boekjes.
Maar het ritme is verdwenen. Het ontvangen. Het doorgeven. Het vooruitkijken naar de volgende bijdrage. Het weten dat er binnenkort opnieuw een boekje op je wacht.
Dat mis ik.
Tegelijk blijft er iets bestaan.
Elke keer wanneer ik mijn boekje open, voel ik dat opnieuw.
Evelien
Leen
Freya
Tasja
Waarom zou je deelnemen aan een Round Robin?
Als iemand mij vandaag zou vragen waarom je aan een Round Robin zou deelnemen, dan zou ik niet beginnen over technieken, kunst of papier. Ik zou spreken over verbondenheid. Over aandacht. Over ont-moeten.
Dertien vrouwen die elkaar nauwelijks kennen. Die niet weten wat er allemaal leeft in elkaars leven. Die elkaars zorgen, vreugdes en verhalen vaak niet kennen. En toch kiezen om maandenlang aandacht te geven aan elkaar.
Door te tekenen. Door te schrijven. Door te creëren. Door er te zijn.
Misschien is dat uiteindelijk wat een Round Robin werkelijk is. Een onzichtbare verbondenheid die zichtbaar wordt op papier.
En als onze boekjes konden spreken, denk ik dat ze tevreden zouden glimlachen.
Trots op alle prachtige zielen die hun sporen tussen de pagina's hebben achtergelaten.
Trots op alle twijfels die werden overwonnen.
Trots op alle talenten die zichtbaar werden.
Trots op alle vrouwen die zichzelf misschien kleiner vonden dan ze werkelijk zijn.
En vooral trots op de schoonheid die ontstaat wanneer mensen de moed hebben om iets van hun ziel op papier achter te laten.
Dertien vrouwen.
Dertien manen.
Een half jaar in elkaars cirkel.
Wat was het mooi.
Dank je wel aan alle deelneemsters! en hopelijk ont-moeten we elkaar nog eens.
"Misschien is dat ook waarom ik het nog niet kan wegleggen. Er zijn nog lege pagina's. En misschien ook nog ontmoetingen die willen gebeuren."
Nathalie
Inge v
🌿 Mijn boekje is nog niet vol...
De Round Robin is afgelopen, maar mijn boekje heeft nog enkele lege pagina's.
En eigenlijk vind ik dat ineens wel mooi.
Het doet me beseffen dat er nog meer creatieve zielen rondlopen die ik nog niet ontmoet heb.
Daarom wil ik mijn boekje graag verder laten reizen, niet per post, maar van hand tot hand. Persoonlijk. Hier in Laakdal en omgeving.
Voel jij je geroepen om iets achter te laten?
Een tekening, aquarel, collage, gedicht, tekstje, natuurvondst, foto, herinnering, gedachte of iets helemaal van jou.
Geen druk. Geen perfectie. Geen verwachtingen.
Gewoon één pagina waarop jij even mag zijn wie je bent.
Daarna komt het boekje weer terug naar mij en reist het verder naar een volgende creatieve ziel.
Zo groeit het boekje verder. Van mens naar mens. Van verhaal naar verhaal.
Voel je een kriebel?
Stuur me gerust een berichtje. Ik leer graag nog meer creatieve zielen uit Laakdal en omgeving kennen.
Mieke
Reactie plaatsen
Reacties