Gezien worden

Gepubliceerd op 15 november 2026 om 11:16

Soms vraag ik me af hoeveel van ons leven bepaald wordt door de manier waarop anderen naar ons kijken.

Als kind ben je afhankelijk van de ogen van de mensen om je heen. Je leert jezelf kennen door hun reacties. Door hun woorden. Door hun glimlach of hun afkeuring. Wanneer een kind telkens opnieuw voelt dat het niet helemaal is wat er verwacht werd, begint het langzaam te geloven dat er iets mis is met wie het is.

Niet omdat het werkelijk zo is.

Maar omdat een kind geen andere verklaring heeft.

Ik was niet het meisje dat mijn moeder had gehoopt te krijgen. Ik was geen prinsesje dat graag jurkjes droeg of uren voor de spiegel stond. Ik klom liever in bomen. Ik speelde met knuffelberen. Ik trok mijn eigen plan en voelde me thuis in mijn eigen wereld. Wat voor mij vanzelfsprekend was, leek voor haar teleurstellend.

Als kind begrijp je dat niet. Je voelt alleen dat je niet voldoet.

Dus probeer je harder. Je probeert beter. Je probeert meer te lijken op wie anderen graag zouden zien. En wanneer ook dat niet werkt, blijft slechts één conclusie over: dan zal er wel iets mis zijn met mij.

Zo ontstaan wonden.

Niet altijd door grote gebeurtenissen. Vaak juist door de kleine dingen. Dingen die nooit worden uitgesproken en daardoor nog langer blijven hangen. Een opmerking. Een blik. Een vergelijking. Een straf die nooit wordt uitgelegd.

Lang heb ik gedacht dat die wonden iets vertelden over mijn waarde. Dat ze bewezen dat ik niet goed genoeg was. Niet mooi genoeg. Niet vrouwelijk genoeg. Niet de juiste dochter.

Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat die wonden vooral vertellen waar ik niet gezien werd.

En dat is iets totaal anders.

Het gewonde kind in mij verlangde niet naar perfectie. Het verlangde naar erkenning. Naar iemand die zei: "Ik zie jou. Niet wie ik wil dat je bent. Niet wie ik van je verwacht. Maar wie je werkelijk bent."

Misschien is dat waarom het verhaal van het zwarte schaap me zo aanspreekt.

Want het zwarte schaap is zelden degene die fout loopt.

Vaak is het degene die weigert iemand anders te worden.

Degene die niet in het plaatje past.

Degene die vragen stelt terwijl anderen zwijgen.

Degene die zijn eigen weg volgt wanneer iedereen dezelfde richting uitgaat.

Jarenlang geloofde ik dat het zwarte schaap de oorzaak was van de onrust.

Vandaag zie ik het anders.

Misschien laat het zwarte schaap alleen zien wat de rest liever niet ziet.

Misschien wordt het buiten de kudde geplaatst omdat het niet langer mee kan doen aan een verhaal dat niet het zijne is.

Het heeft me veel jaren gekost om dat te begrijpen.

En eerlijk gezegd ben ik daar nog steeds mee bezig.

Want de gewonde vrouw draagt nog altijd het gewonde kind mee. Er zijn nog momenten waarop ik mezelf zie door oude ogen. Ogen die tekortkomingen zoeken. Ogen die vergelijken. Ogen die vragen waarom ik niet anders ben.

Maar er is ook iets veranderd.

Tussen de bijen en de kruiden heb ik een plek gevonden waar ik niets hoef uit te leggen.

Wanneer ik bij een kast sta en het zachte gezoem hoor, denkt niemand na over hoe ik eruitzie. Wanneer ik kruiden droog, een tinctuur maak of met mijn handen door de aarde ga, speelt uiterlijk geen rol. Daar is alleen aanwezigheid.

Daar hoef ik niet te worden wie iemand anders wil zien.

Daar mag ik zijn.

Misschien zijn bijen en kruiden daarom zoveel meer geworden dan een bezigheid. Ze zijn een spiegel geworden. Een herinnering aan wie ik ben wanneer alle verwachtingen wegvallen.

Daar ontmoet ik niet de dochter die iemand anders wilde.

Daar ontmoet ik mezelf.

De vrouw die verhalen verzamelt.

De vrouw die schoonheid vindt in de seizoenen.

De imker die luistert naar haar bijen.

De kruidenvrouw die overal leven ziet.

De ziel die al die jaren niet probeerde iemand anders te worden, maar eenvoudigweg verlangde naar hetzelfde als ieder mens:

gezien worden.

Werkelijk gezien worden.

Niet door de bril van verwachtingen.

Niet door de ogen van veroordeling.

Niet door het verlangen van iemand anders.

Maar zoals je bent.

Misschien begint genezing precies daar.

Niet wanneer alle wonden verdwenen zijn.

Maar wanneer je ontdekt dat je nooit de verkeerde persoon bent geweest.

Dat het gewonde kind niet kapot was.

Dat de gewonde vrouw niet tekortschiet.

Dat het zwarte schaap niet verdwaald was.

Dat het al die tijd gewoon zichzelf probeerde te blijven.

En misschien is dat wel de grootste vorm van moed die er bestaat. Niet iemand anders worden om erbij te horen, maar jezelf blijven totdat je eindelijk thuiskomt bij wie je altijd al was.

Dit ben ik

Toen ik deze website begon, dacht ik dat het vooral over bijen en kruiden zou gaan.

Over honing, bijenwas, kruiden, natuur en de vele dingen die ik met mijn handen maak. Over de verhalen die zich tussen de seizoenen ontvouwen en de kleine wonderen die ik onderweg tegenkom.

En ja, daar gaat het ook over.

Maar als ik eerlijk ben, gaat het ondertussen over veel meer.

Tussen de foto's van bijen, de kruidenbundels, de honingpotten en de verhalen door, groeit ook iets van mezelf mee. Niet omdat ik dat gepland had, maar omdat alles wat ik hier deel een stukje van mijn eigen weg weerspiegelt.

Lange tijd dacht ik dat gezien worden hetzelfde was als bevestiging krijgen.

Dat iemand zou zeggen: goed gedaan.

Dat iemand zou zeggen: wat mooi.

Dat iemand zou zeggen: je bent goed genoeg.

Vandaag kijk ik daar anders naar.

Natuurlijk doet waardering deugd. Natuurlijk maakt het me blij wanneer iemand geraakt wordt door een verhaal, inspiratie vindt in een foto of geniet van iets wat ik gemaakt heb. Maar steeds meer voel ik dat ik niet langer op zoek ben naar toestemming om mezelf te mogen zijn.

Ik ben niet meer op zoek naar iemand die mij vertelt wie ik ben.

Dat ben ik zelf aan het ontdekken.

Wanneer ik een blog schrijf, een kruidenwezentje maak, mijn bijen bezoek of een nieuw project uitwerk, dan voel ik steeds vaker de behoefte om simpelweg te zeggen:

"Kijk, dit ben ik."

Niet omdat ik bewondering verwacht.

Niet omdat ik perfect ben.

Maar omdat dit werkelijk mijn pad is.

Dit zijn mijn handen.

Dit zijn mijn verhalen.

Dit zijn mijn dromen.

Dit is de weg die ik heb afgelegd.

En misschien zit daar wel het grootste verschil.

Waar het gewonde kind gezien wilde worden om bevestigd te worden, durft de vrouw die ik vandaag ben zichzelf te tonen om aanwezig te zijn.

Niet iedereen zal begrijpen waarom ik me bezighoud met bijen, kruiden, natuur en rituelen.

Niet iedereen zal voelen wat ik daarin vind.

En dat hoeft ook niet.

Want ik hoef niet langer in ieders verhaal te passen.

Het enige wat ik hoef te doen, is trouw blijven aan het mijne.

Wat ik wel zoek, is waardering voor de weg die ik gegaan ben. Niet voor een eindbestemming, maar voor de groei. Voor het vallen en opstaan. Voor het leren, zoeken, twijfelen en opnieuw beginnen. Voor het kind dat zich vaak onzichtbaar voelde. Voor de gewonde vrouw die haar eigen stem moest leren terugvinden. Voor het zwarte schaap dat jarenlang dacht dat het verkeerd was.

Vandaag weet ik dat al die stukken bij mij horen.

Niet alleen de mooie kanten.

Ook de moeilijke.

Ook de littekens.

Ook de verhalen die ik liever niet had meegemaakt.

Want samen hebben ze mij gevormd tot wie ik nu ben.

En misschien is dat uiteindelijk wat ik met deze plek wil delen.

Niet dat ik alle antwoorden gevonden heb.

Niet dat mijn leven perfect is.

Maar dat je mag groeien naar jezelf.

Dat je mag worden wie je altijd al was.

Dat je de verhalen die anderen over jou vertelden niet langer hoeft te dragen als een waarheid.

En daarom luister ik ook zo graag naar jullie verhalen.

De berichten die ik ontvang.

De reacties onder een blog.

De herkenning die soms ontstaat tussen mensen die elkaar nooit ontmoet hebben.

Want achter elk verhaal zit een mens die ook verlangt naar hetzelfde als ik.

Om gezien te worden.

Om gehoord te worden.

Om even te mogen bestaan zonder oordeel.

We dragen allemaal onze eigen wonden mee. Onze twijfels, onze verliezen en onze overwinningen. Maar we dragen ook onze eigen lichtkracht mee, onze talenten, onze dromen en onze schoonheid.

Ik zie jullie.

Ik hoor jullie.

Ik voel soms de moed die nodig was om te worden wie jullie vandaag zijn.

En ik hoop dat deze plek een kleine herinnering mag zijn dat je niet hoeft te wachten op toestemming van iemand anders om jezelf te zijn.

Schijn.

Groei.

Durf ruimte in te nemen.

Niet omdat je perfect bent.

Maar omdat je er bent.

En dat is meer dan genoeg.

Net zoals ik steeds meer leer geloven dat ik er mag zijn.

Precies zoals ik ben. 🐝🍃

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.