Sommige ideeën leven al lang in je, nog voor je ze woorden kunt geven.
Zo was het ook met dit bakske.
Het verlangen om zaden te laten reizen, om ze van hand tot hand te laten gaan, zat al jaren ergens in mij te wachten.
Nu het hoofdstuk tuinranger afgerond is, kwam er ruimte om dat verlangen eindelijk vorm te geven.
Dit is wie ik ben en wat ik doe: zaden laten bewegen, verhalen laten wortelen, mensen uitnodigen om hun eigen stukje grond te vinden waarin iets nieuws kan kiemen.
En zo vertrekt binnenkort ’t Rondtèkkend Zjèèdenbakske, een rondreizend zadenbakske dat door Laakdal en de omliggende dorpen trekt.
Het reist van tuin tot tuin, van mens tot mens, gedragen door de eenvoudige beweging van geven en ontvangen.
Elke deelnemer houdt het bakske maximaal drie dagen bij zich, neemt er alleen die paar zaden uit die nodig zijn, voegt minstens evenveel toe, noteert alles in het logboek en geeft het bakske persoonlijk door aan de volgende tuinier.
Zo blijft het licht, eerlijk en in beweging.
Waarom ik dit doe?
Omdat zaden meer zijn dan kleine korrels. Ze dragen seizoenen, herinneringen, mislukkingen, overvloed.
En vooral: zaden uit eigen streek zijn kostbaar. Ze kennen onze grond, ons klimaat, onze regen en onze wind.
Ze weten hoe het is om hier te groeien.
Door ze te delen, versterken we niet alleen onze tuinen, maar ook onze lokale biodiversiteit en onze verbondenheid met elkaar.
Hoewel ik zelf geen Kempense ben, heeft deze grond me geraakt.
Ze heeft me opgenomen, zachtjes overtuigd.
Daarom kreeg het bakske een naam in het Kempens — een dialect dat ik niet spreek, maar wel koester.
Het was even zoeken naar de juiste klanken, want dialect heeft geen alfabet dat je zomaar volgt.
Maar deze naam voelde warm en rond, zoals de grond waarop hij rust.
En mocht het toch wat scheef zitten: laat het me weten. Just is just.
Het mooie aan zo’n rondtrekkend bakske is dat je onderweg andere tuiniers ontmoet.
Mensen die dezelfde liefde delen voor aarde onder de nagels, voor kiemen die zich een weg naar het licht duwen, voor het wonder van groei. Je ontdekt zaden die het goed doen in onze streek, je deelt jouw eigen overvloed, en je wordt deel van een zachte karavaan die door de Kempen trekt.
Wat er gebeurt met de zaden die overblijven, hangt af van wat er terugkomt.
Zijn het er genoeg, dan vertrekt er misschien een tweede ronde.
Zijn het er maar enkele, dan zaai ik ze zelf uit — soms groeit het onverwachte het mooist.
En als er heel veel zaden over zijn, dan vinden ze misschien hun weg naar de zadenbib van Laakdal, zodat nog meer mensen kunnen delen in deze overvloed.
Niets gaat verloren. Alles vindt een plek.
Samen laten we dit bakske groeien, reizen en leven.
Van hand tot hand. Van tuin tot tuin. Van grond tot grond.
Een klein bakske, een groot gebaar.
En wie weet wat er allemaal zal kiemen.
Reactie plaatsen
Reacties