De eerste echte lentedag

Amai, wat een dag. Na de koude twijfel van gisteren had ik nooit gedacht dat de zon vandaag zó warm zou binnenvallen.

Maar kijk: een hoogdag voor imkers.

Overal hoor ik dat imkers zelfs vrij hebben genomen om eindelijk hun volken te kunnen nakijken.

Het is de eerste dag waarop het écht kan: de kast open, voelen hoe het volk de winter is doorgekomen, kijken of er leven, kracht en toekomst in zit.

Aan het vlieggat zie je het meteen: stuifmeel binnen, druk verkeer, een volk dat zichzelf toont.

Ook bij mij thuis en op de Strackxhoeve is het zover.

De bijenstand krijgt een upgrade: twee stevige kaststandaards, mooi hoog en droog, plaats voor twee à drie kasten per stuk. Comfort voor de bijen, maar eerlijk… ook voor de imker.

Het seizoen is officieel begonnen, en de drie volkjes schuiven meter per meter naar hun nieuwe plek, rustig en traag, zoals het hoort.

Leven in de kasten

Binnenin zie ik jonge bijtjes met hun nog vochtige, witte vachtje.

Een koningin die doelgericht rondloopt, zoekend naar lege cellen om eitjes in te leggen.

Verse eitjes, glanzend en netjes geplaatst.

Mooie  raten waarop leven te bespeuren is. De geur is aangenaam en sterk.

Stuifmeel binnen. Honingvoorraad aanwezig.  Leven.

Niet alles is rozengeur — sommige volkjes hebben het niet gehaald.

Dat hoort erbij.

Maar dan is er dat ene zwakke volkje van in de herfst, waarvan ik dacht dat het zou opgeven… en dat nu verrassend sterk staat.

Dat zijn de momenten waarop je hart even overslaat.

Wat ik zo heerlijk vind aan deze tijd van het jaar: honingbijen hebben totaal geen zin om te steken.

Ze zijn zachtaardig, bezig met bouwen, groeien, zoeken.

En als er eentje op je arm landt, voelt het alsof ze je even aanraakt als een bloem.

Alsof ze zegt: hier is het veilig, hier kan ik rusten. Dat blijft magisch.

Inkijken in de bijenkast

Dit jaar zet ik volop in op mijn ervaringsworkshop: inkijken in de bijenkast — niet technisch, maar zintuiglijk.

Voelen, kijken, ruiken, ervaren hoe een kast vanbinnen leeft. Ik hou het bewust op vrije bijdrage, zodat iedereen de kans krijgt om dit mee te maken. Wil je het privé beleven, alleen of met een groepje? Dat kan ook — dan maken we er een echte beleving van. Zodra het weer stabieler wordt en de volken er klaar voor zijn, vliegen we erin.

En misschien nog iets extra’s…

Als alles lukt, komt er binnenkort nog iets bijzonders: een uitgeholde boomstam, speciaal voor de bijen.

En ja… misschien met een glazen wandje, zodat we veilig kunnen meekijken zonder te storen.

Maar daarover later meer.

De zon doet haar werk

Voor nu laat ik de zon haar werk doen.

Ik kuis de tegenslag op — dat geeft me tenminste wat verse bijenwas.

En de vogels, muizen en andere insecten mogen smullen van wat de winter niet heeft gespaard.

Zo gaat het nu eenmaal in de natuur: verlies en leven, naast elkaar.

Vandaag was een dag vol zon, stuifmeel, opluchting en hernieuwde energie.

Het seizoen is begonnen. En amai… wat voelt dat goed.