Er is een bepaalde tijd in het jaar waarin alles lijkt te ademen, heel zacht, bijna onmerkbaar — maar wie luistert met het lichaam, met de ziel, voelt het meteen. Vandaag is zo’n dag. Een dag die in mijn Poolse wortels Gromnicza heet: de Dag van de Dondermoeder, de Dag van het Terugkerend Licht. Een dag waarop vuur en water elkaar ontmoeten, waarop winter en lente elkaar even aankijken, alsof ze willen vragen wie van hen nog even mag blijven.
In de oude Slavische traditie werd vandaag een grote bijenwaskaars gewijd — een gromnica, een wakerkaars die bescherming bracht tegen stormen, tegen donder, tegen alles wat het huis en het hart kon verstoren. Het was een kaars die brandde bij geboorte én bij sterven, een licht dat de ziel begeleidde wanneer ze een nieuwe drempel overstak. En telkens wanneer ik met mijn handen in de warme bijenwas zit, voel ik dat oude weten in mij trillen. Alsof mijn voorouders fluisteren: “Dit is wie wij waren. Dit is wie jij bent.”
Vandaag maak ik opnieuw kaarsen.
Niet zomaar kaarsen, maar lichtdragers die de terugkerende zon eren.
Want buiten, onder de nog koude lucht, begint de aarde al te ontwaken.
De grond warmt op, heel traag.
De eerste planten rekken zich uit onder het bladerdek.
En diep in de kasten beginnen de bijen te roeren.
Het volk ontwaakt. De koningin start opnieuw met broed. Het zachte gezoem dat straks weer zal groeien, is hetzelfde ritme dat ook in mij begint te bewegen.
Het is een periode van kiemkracht — bij de bijen, in de aarde, en in mij.
Daarom vlecht ik vandaag ook een Brigid’s Cross.
Niet omdat het precies moet zoals vroeger, maar omdat de vorm op zich al een gebed is: de draaiende zon, de terugkerende seizoenen, de eeuwige beweging van licht dat zich opnieuw in de wereld weeft.
Het materiaal maakt niet uit. Stro, takjes, lint, touw — het gaat om de intentie, om de cirkel die zich sluit en weer opent.
Imbolc
In andere delen van Europa wordt deze periode Imbolc genoemd — het Keltische feest van het terugkerende licht, gewijd aan Brigid, de godin van vuur, inspiratie en het ontwaken van de aarde. Imbolc valt op 1 en 2 februari, precies op dezelfde drempel waar ook Gromnicza leeft: het midden tussen winter en lente, wanneer het eerste leven onder de grond begint te bewegen.
Het is een tijd van zuivering, van nieuwe vonken, van het zegenen van huis en haard, van het vlechten van Brigid’s Cross als symbool voor de draaiende zon en de terugkerende seizoenen.
En hoe bijzonder dat mijn Slavische wortels en deze Keltische traditie elkaar hier raken — alsof verschillende voorouderlijnen hetzelfde licht begroeten, elk in hun eigen taal.
En hoe mooi dat dit alles samenvalt met de volle maan.
De maan die vandaag hoog en helder staat, brengt een energie die alles uitvergroot wat al in beweging is.
Ze trekt aan het water in de aarde, aan het water in ons lichaam, aan het water in onze emoties.
Ze maakt zichtbaar wat wil groeien, en zacht wat nog vastzit. Het is een maan die zegt: “Word wakker. Maar doe het op jouw ritme.”
Vandaag staat de volle maan in het vurige teken Leeuw — een maan die het hart opent en het innerlijke licht uitnodigt om zichtbaar te worden. Deze maan brengt warmte, moed en creatieve levenslust, precies op het moment dat ook de aarde en de bijen beginnen te ontwaken.
Ze fluistert dat het veilig is om jezelf te tonen, om je vuur te voelen, om te stralen zonder terughoudendheid. Onder deze Leeuw‑maan wordt elke vonk in jou een richtingaanwijzer: wat je hart sneller doet kloppen, wil groeien.
Laat haar licht je herinneren aan jouw kracht, jouw vreugde, jouw eigen plek in het grote ritme van terugkerend licht.
Binnenkort opent de nieuwe maan de poort naar het Chinees Nieuwjaar,
en we glijden langzaam uit de laatste adem van het Draakjaar.
Je voelt het al bewegen: een zachte verschuiving, een trilling die door alles heen loopt.
Over twee weken galoppeert het Vuurpaard het jaar binnen — een energie van richting, vuur, moed en levenslust.
Deze overgangsperiode is als een diepe inademing van het universum: het oude rondt af, het nieuwe klopt al aan.
Net zoals de aarde ontwaakt en de bijen hun volk opnieuw beginnen op te bouwen, zo ontwaakt ook in ons een nieuw ritme, een nieuwe kracht, een nieuw begin.
En misschien is dat wel waarom deze periode mij zo raakt. Mijn Slavische roots zingen luider dan ooit.
De verhalen van mijn vader, waar ik vroeger achteloos overheen luisterde, komen nu als kleine lichtjes terug naar boven.
Ik begrijp ze nu anders.
Dieper.
Met een hart dat openstaat voor wat voorouderlijk is, voor wat doorgegeven wordt zonder woorden.
Ik deel dit graag met jullie.
Niet omdat je hetzelfde moet voelen, maar omdat ik geloof dat iedereen ergens een draad heeft die naar binnen leidt — naar je eigen wortels, je eigen verhaal, je eigen ziel die zachtjes fluistert wat haar doet zingen.
Misschien raakt dit jou. Misschien nodigt het je uit om te luisteren naar wat in jou wil ontwaken.
Vandaag is een dag van licht.
Van vuur dat beschermt. Van water dat zuivert.
Van bijen die ontwaken. Van aarde die ademt.
Van voorouders die glimlachen. Van een ziel die zegt: “Ik ben hier.”
En ik?
Ik steek mijn kaars aan.
Ik vlecht mijn kruis.
Ik adem mee met de aarde.
En ik laat het licht terugkeren — in de wereld, in mijn bijen, en in mezelf.
Ik volg de energie, ik volg de stroom van mijn leven.
En terwijl ik dit alles met jullie deel, voel ik me verbonden met iets dat groter is dan mezelf. Misschien herken jij dat ook wel. Daarom wil ik je iets vragen: welke herinnering, welk verhaal, welke voorouderlijke fluistering raakt jou in deze periode van terugkerend licht? Wat ontwaakt er in jou wanneer de aarde, de bijen en het licht opnieuw beginnen te bewegen?
Reactie plaatsen
Reacties