een rauwe, eerlijke ode aan de perimenopauze en het neurodivergente ontwaken
Er is een moment in het leven van een vrouw waarop je lichaam beslist: “We gaan het anders doen.”
Niet subtiel. Niet zachtjes. Maar met de finesse van een bulldozer die door je zenuwstelsel dendert en alle filters meeneemt die je jarenlang zo netjes hebt opgebouwd.
Welkom in de perimenopauze.
Welkom in het neurodivergente ontwaken.
Welkom in de fase waarin je jezelf niet kwijt bent, maar eindelijk begint te zien.
Alles wordt luider
Geuren.
Smaken.
Geluiden.
Licht.
Energie.
Mensen.
Hun emoties.
Hun verwachtingen.
Hun onuitgesproken spanning.
Alles komt binnen alsof iemand de volumeknop van het leven op maximaal heeft gezet.
Je ruikt parfum van drie straten ver.
Je hoort een koelkast die anderen niet eens registreren.
Je voelt de energie van iemand nog voor die persoon de kamer binnenstapt.
Je proeft bitterheid in eten én in woorden.
Je bent een spons.
Een radar.
Een open zenuw.
Een antenne die alles opvangt — ook wat je niet gevraagd hebt.
En dan dat brein…
Overactief.
Creatief.
Onrustig.
Vragend.
Zoekend.
Vlijmscherp en tegelijk chaotisch.
Alsof er een hele redactie in je hoofd zit die 24/7 brainstormt, schrijft, voelt, verwerkt, analyseert, creëert.
En jij bent hoofdredacteur, maar niemand heeft je verteld dat je die job had.
Autisme dat komt piepen, ADHD dat meedoet, hoogsensitiviteit die explodeert
Nee, je “krijgt” geen autisme.
Je “wordt” niet ADHD.
Je “verandert” niet in een hoogsensitief wezen.
Het is eerder dit: de lagen die je jarenlang hebt gebruikt om te functioneren, vallen weg.
En wat eronder zat — je echte manier van voelen, denken, verwerken — komt eindelijk boven.
We dragen allemaal neurodivergente stukjes in ons.
Maar in deze fase worden ze zichtbaar.
Rauw.
Ongefilterd.
Eerlijk.
Je merkt dat je structuur nodig hebt.
Dat je sociale ruis niet meer verdraagt.
Dat je hersenen springen als jonge geitjes.
Dat je lichaam sneller reageert dan je hoofd.
Dat je emoties geen fluisteringen meer zijn maar donderwolken.
En vreemd genoeg… voelt dat soms als thuiskomen.
De schoonheid in de storm
Want ja, het is heftig. Het is intens. Het is soms te veel.
Maar het is ook:
-
creativiteit die eindelijk vrij stroomt
-
intuïtie die scherper wordt dan ooit
-
eerlijkheid die je niet meer kunt wegduwen
-
een lichaam dat zegt: “genoeg gecompenseerd, nu mag jij”
-
een ziel die ruimte vraagt
-
een energie die richting zoekt
-
een verlangen naar eenvoud, natuur, rituelen
Het is de fase waarin je niet meer leeft op automatische piloot.
Je leeft met open zenuwen, open ogen, open hart.
En dat doet iets met een mens. Iets groots. Iets moois.
Waarom ik dit opschrijf
Omdat ik het elke dag voel. Elke minuut.
Omdat het me soms overspoelt.
Omdat het me soms wakker kust.
Omdat het me soms doet huilen.
Omdat ik merk dat veel mensen hier onbegrip voor tonen.
Omdat het me soms doet creëren alsof ik in brand sta.
Omdat die creativiteit zo hevig wilt stromen.
En omdat ik het nodig heb om het te zien.
Om het te begrijpen.
Om het te eren.
Ik gebruik deze storm om mijn website Bijen & Kruiden vorm te geven.
Daar kan ik mijn creativiteit kwijt, mijn gevoeligheid, mijn rituelen, mijn zaden, mijn bijen, mijn verhalen.
Het is mijn manier om chaos om te zetten in schoonheid.
Misschien leest iemand dit en denkt ze: “Ah. Ik ben niet alleen.”
Misschien helpt het haar om haar eigen veranderingen zachter te maken.
Misschien geeft het woorden aan wat nog geen taal had.
Dit is geen einde. Dit is een transformatie.
Je wordt niet iemand anders.
Je wordt iemand die dichter bij zichzelf staat.
En dat is misschien wel het mooiste wat deze fase je kan geven.
Ik ben benieuwd naar waar ik binnenkort ga staan.
Reactie plaatsen
Reacties