deel twee van een zenuwstelsel dat geen zin meer heeft om te fluisteren
Er zijn dagen waarop ik wakker word en het voelt alsof mijn lichaam een vergadering heeft gehouden zonder mij.
Een soort nachtelijke coup.
Een stille staatsgreep van hormonen, zenuwen en oeroude patronen die zeggen: “We nemen het vanaf hier wel over.”
En ik?
Ik mag volgen.
Of struikelen.
Of me laten dragen.
Het hangt af van het uur van de dag.
De lichamelijke veranderingen die niemand je vertelt
Iedereen heeft het over opvliegers, zweetaanvallen, moodswings.
Maar niemand vertelt je over:
-
het gevoel dat je huid dunner wordt, alsof elke emotie rechtstreeks op je zenuwen drukt
-
de trillende energie in je borstkas, alsof je hart een nieuwe taal probeert te spreken
-
de spanning in je spieren die niet van jou lijkt, maar van generaties vrouwen voor je
- Het horen van zowel hoge- als lage- geluidsfrequenties( die airco's en warmtepompen van de hele buurt zijn niet echt stil)
-
de vermoeidheid die niet moe is, maar overprikkeld
-
de honger naar stilte die bijna fysiek wordt ( oooh, help, geef me rust)
-
de drang om te verdwijnen én om zichtbaar te worden, tegelijk (het ' liever een tijd in een grot wonen' gevoel, of 'ik denk echt dat ik een heks ben dat liefst in een houten hut in het bos woont' gevoel)
Het is geen ziekte.
Het is geen defect.
Het is een herkalibratie.
Een systeemupdate die niemand heeft aangekondigd.
Het neurodivergente ontwaken — rauw en ongefilterd
Er is iets in deze fase dat oude maskers lostrekt. Niet voorzichtig. Niet beleefd.
Maar met de eerlijkheid van een kind dat zegt wat iedereen denkt maar niemand durft uitspreken.
Ik merk:
-
dat mijn brein sneller denkt dan ik kan spreken
-
dat ik patronen zie die anderen niet opmerken
-
dat ik sociale codes niet meer automatisch volg
-
dat ik behoefte heb aan voorspelbaarheid, rust, ritme maar ook helemaal niet
-
dat ik intens reageer op geluid, geur, licht
-
dat ik soms autistische trekken voel opduiken die ik vroeger wegduwde
-
dat mijn ADHD-energie me tegelijk opjaagt en redt
-
dat mijn hoogsensitiviteit geen eigenschap is maar een ecosysteem
Het is niet dat ik “plots neurodivergent ben”. Het is dat ik eindelijk niet meer compenseer.
En dat is beangstigend. En bevrijdend. En verwarrend. En prachtig.
De wereld voelt anders aan
Mensen voelen anders aan.
Ruimtes voelen anders aan.
Energie voelt anders aan.
Ik voel:
-
wanneer iemand verdriet draagt
-
wanneer iemand boos is maar lacht
-
wanneer iemand leeg is vanbinnen
-
wanneer iemand te veel van zichzelf weggeeft
-
wanneer iemand iets verzwijgt
-
wanneer iemand niet in zijn eigen lichaam zit
Ik voel het in mijn buik. In mijn borst. In mijn huid. In mijn adem.
Het is alsof mijn lichaam een instrument is dat eindelijk gestemd staat. Maar niemand heeft me geleerd hoe ik erop moet spelen.
De creativiteit die door de scheuren naar buiten komt
En dan is er nog dat andere stuk. Het mooie stuk. Het stuk dat gloeit.
De creativiteit.
De ideeën.
De beelden.
De verhalen.
De rituelen.
De zaden.
De bijen.
De kruiden.
De woorden die zich aandienen alsof ze al jaren op de deur kloppen.
Ik giet het in Bijen & Kruiden. In mijn projecten. In mijn rituelen. In mijn verhalenweefster-zijn. In alles wat ik maak met mijn handen, mijn hart, mijn huid.
Het is alsof mijn lichaam zegt: “Als je toch alles voelt, laat het dan ook stromen.”
Waarom ik dit deel
Omdat ik weet dat er vrouwen zijn die dit lezen en denken:
“Oh. Dus ik ben niet gek.”
“Dus het ligt niet aan mij.”
“Dus dit is een fase, een transitie, een ontwaken.”
En misschien, heel misschien, helpt het hen om hun eigen storm met iets meer zachtheid te dragen.
Dit is geen aftakeling. Dit is een ontmanteling.
Niet het einde van wie je was.
Maar het begin van wie je altijd al was, onder de lagen, onder de rollen, onder de verwachtingen.
Een vrouw die voelt. Een vrouw die weet. Een vrouw die transformeert. Een vrouw die eindelijk thuiskomt in zichzelf.
Reactie plaatsen
Reacties