deel vijf van een leven dat zichzelf herschrijft
Er is een moment waarop je beseft dat ouder worden niet alleen een lichamelijk proces is.
Het is een karakterontwikkeling.
Een plot twist.
Een spirituele upgrade met humor als bijwerking.
En eerlijk?
Het is soms hilarisch hoe het leven je verandert terwijl je probeert te doen alsof je alles onder controle hebt.
De humor van ouder worden (want anders word je gek)
Er zijn dingen die niemand je vertelt over deze fase:
- Je vergeet waarom je een kamer binnenstapt, maar herinnert je perfect wat iemand 12 jaar geleden zei.
- Je huilt om een reclame met een hond.
- Je ruikt dingen die niemand anders ruikt en vraagt je af of je een superheld bent of gewoon gek.
- Je brein maakt sprongen die zelfs een ADHD-diagnose zou doen blozen.
- Je lichaam kraakt als een oud houten huis, maar je ziel voelt jonger dan ooit.
En dan sta je daar, midden in de keuken, met een theedoek in je hand en een gedachte die nergens heen wil, en je denkt: “Is dit nu wijsheid? Of gewoon menopauze?”
Waarschijnlijk allebei.
Sisterhood — de stille kracht die je draagt
Er is iets magisch aan vrouwen die elkaar vinden in deze fase.
Niet in perfectie.
Niet in glitter.
Maar in waarheid.
In gesprekken die beginnen met: “Ben jij ook zo moe van mensen?” en eindigen met: “God, wat zijn we krachtig.”
In het delen van:
- opvliegers
- inzichten
- tranen
- rituelen
- humor
- verhalen
- stilte
Het is een soort onuitgesproken pact: We dragen elkaar. We zien elkaar. We laten elkaar niet vallen.
En dat is misschien wel het mooiste geschenk van deze levensfase.
Je lichaam wordt een orakel
Het is vreemd hoe je lichaam begint te spreken wanneer je eindelijk luistert.
Het vertelt je:
- wanneer iets niet klopt
- wanneer iemand niet klopt
- wanneer een ruimte te vol is
- wanneer een gesprek te leeg is
- wanneer je energie wegloopt
- wanneer je ziel “ja” zegt
- wanneer je hart “nee” fluistert
Je lichaam liegt niet meer.
Het heeft daar geen energie voor.
Het kiest voor waarheid.
Voor helderheid.
Voor eenvoud.
En soms voelt dat als magie.
Soms als een waarschuwing.
Soms als een zegen.
Maar altijd als iets dat klopt.
De wijsheid die door de scheuren naar binnen valt
Je merkt dat je anders kijkt.
Anders voelt.
Anders leeft.
Je ziet:
- patronen die je vroeger niet zag
- mensen zoals ze zijn, niet zoals ze doen alsof
- schoonheid in kleine dingen
- waarheid in stilte
- kracht in kwetsbaarheid
Je voelt:
- dat je niet meer hoeft te pleasen
- dat je niet meer hoeft te bewijzen
- dat je niet meer hoeft te rennen
- dat je niet meer hoeft te maskeren
Je leeft:
- trager
- dieper
- eerlijker
- voller
En dat is geen verlies. Dat is winst. Pure winst.
De vrouw die je wordt, is een meesterwerk in wording
Niet perfect.
Niet afgewerkt.
Niet gladgestreken.
Maar echt.
Warm.
Wild.
Wijs.
Vol leven.
Vol verhalen.
Vol lagen.
Vol licht.
Een vrouw die lacht om haar eigen chaos.
Die huilt zonder schaamte.
Die voelt zonder filter.
Die leeft zonder excuses.
Een vrouw die zichzelf niet meer wegcijfert, maar neerzet.
Die niet meer fluistert, maar spreekt.
Die niet meer verdwijnt, maar verschijnt.
Dit is geen ouder worden. Dit is opstaan.
Opstaan in jezelf.
Opstaan in je waarheid.
Opstaan in je kracht.
Opstaan in je zachtheid.
Opstaan in je leven.
En ik schrijf dit omdat ik weet dat er vrouwen zijn die dit lezen en voelen: “Ik ben ook aan het opstaan.”
En dat is genoeg.
Dat is alles.
Ik zit hier midden in de storm.
Niet aan het einde.
Niet aan het begin.
Maar ergens in dat chaotische,
kolkende middenstuk waar alles tegelijk gebeurt.
Ik ben nog niet gaar.
Maar ik voel al hoe het zal zijn.
Ik zie het silhouet van de vrouw die ik word,
maar ik draag nog de bitterheid van wie ik was.
De oude lagen die nog niet helemaal loslaten.
De nieuwe lagen die nog niet helemaal passen.
Ik ben in transformatie.
In volledige chaos.
In de storm die me tegelijk sloopt en bouwt.
En soms denk ik: “Ik ben er bijna.”
Tot ik een rots beklim die plots een hele berg blijkt te verbergen.
Ah ja… ver-bergen.
De taal wist het al. Ik nog niet.
Het is dus nog ver weg.
Maar ik ben onderweg.
En eigenlijk — hoe cliché het ook klinkt —
is het de weg die alles maakt.
De weg die je vormt.
De weg die je leert kijken.
De weg die je leert voelen.
De plek waar je naartoe gaat is maar een stip.
Het pad ernaartoe is het echte werk.
Het echte leven.
Dus probeer ik nu te genieten.
Niet van het comfort, want dat is er niet.
Maar van de stroom.
Van de creativiteit die als een rivier door me heen raast.
Van de gevoelens die me overspoelen, diep, dieper, diepst.
Van de intensiteit die me soms doet wankelen, maar ook doet leven.
Ik kan zwemmen in deze stroom.
Jawel.
Soms elegant.
Soms spartelend.
Soms happend naar zuurstof.
Soms duikend tot op de bodem.
Soms drijvend op mijn rug, kijkend naar een hemel die ik nog niet begrijp.
Maar ik zwem.
Ik blijf zwemmen.
En elke slag brengt me dichter bij mezelf.
Dit is geen verdrinking.
Dit is leren ademen in een nieuw element.
Een nieuw lichaam.
Een nieuw bewustzijn.
Een nieuw leven.
En ik ben er bijna.
Bijna.
Maar nog niet.
En dat is oké. Want dit —
dit middenstuk, deze chaos, deze stroom —
is misschien wel het mooiste deel van alles.
Reactie plaatsen
Reacties