Er zijn twee manieren om bijen te houden.
Ik heb ze allebei bewandeld.
🐝
De ene leerde ik in een cursus.
De andere leerde ik van mijn vader
— en van de bijen zelf.
Dit is het verhaal van hoe ik van het hoofd
terug naar het hart ging.
De technische imker: de weg van controle
Toen ik begon met imkeren, voelde ik me onzeker.
Mijn vader was er niet meer om me te begeleiden, en ik dacht dat ik te weinig wist.
Dus ging ik op cursus.
En laat me duidelijk zijn: er is niets mis met kennis.
Ik heb er zelfs dingen geleerd die ik nog steeds gebruik.
Maar de manier waarop er werd gesproken over bijen… Dat voelde vreemd.
Het klonk zo:
-
Als de bijen dit doen, moet jij dat doen.
-
Als ze willen zwermen, moet je ingrijpen.
-
Als er iets afwijkt, moet je corrigeren.
-
Als je het goed wil doen, moet je protocollen volgen.
Het was een wereld van stappenplannen, schema’s, regels.
Een wereld waarin de imker beslist, en de bijen volgen.
En ik? Ik volgde braaf mee.
Want ik dacht dat dit was hoe het hoorde.
Maar langzaam merkte ik iets: Ik verloor de connectie.
Ik keek wel, maar ik zag niet meer.
Ik hoorde wel, maar ik luisterde niet meer.
Ik werkte met mijn hoofd, niet met mijn lichaam.
En ergens in mij fluisterde mijn vader: “Luister. Kijk. Observeer. Praat met ze.”
Maar ik hoorde hem niet meer zo goed.
De relationele imker: de weg van afstemming
Pas toen de bijen mij opnieuw kozen — dat onverwachte volk dat ik vond in een kast die leeg had moeten zijn — begon ik terug te keren naar een andere manier van imkeren.
Een manier die niet begint bij doen, maar bij zijn.
Een manier die niet vraagt: “Wat moet ik doen?”
maar: “Wat leeft hier?”
Relationeel imkeren is geen techniek.
Het is een houding.
Het klinkt zo:
-
Wat vertellen de bijen mij vandaag?
-
Wat heeft dit volk nodig om zichzelf te kunnen zijn?
-
Hoe kan ik aanwezig zijn zonder te overheersen?
-
Hoe kan ik luisteren met al mijn zintuigen?
Het is zachter.
Trager.
Dieper.
Het vraagt geen controle, maar vertrouwen.
Geen ingrepen, maar afstemming.
Geen zekerheid, maar aanwezigheid.
Hoe het voelt om relationeel te imkeren
Wanneer ik bij de kasten sta, gebeurt er iets dat moeilijk uit te leggen is.
Ik word kleiner.
Niet in waarde, maar in ego.
Ik voel dat ik geen mens-boven-de-natuur ben, maar natuur-in-natuur.
Ik ben geen imker die iets doet.
Ik ben een wezen dat aanwezig is.
Ik ruik de geur van het volk.
Ik hoor het gezoem dat als een ademhaling klinkt.
Ik voel de warmte van de kast.
Ik zie hoe ze bewegen, hoe ze reageren, hoe ze mij ontvangen.
En dan weet ik: Nu kan ik iets doen.
Of: Nu moet ik niets doen.
De bijen leiden.
Ik volg.
Waarom deze manier voor mij klopt
Ik kies niet tegen technische imkerij.
Ik gebruik haar kennis wanneer dat nodig is.
Maar mijn hart ligt bij de relationele manier.
Omdat ik geloof dat bijen geen project zijn, maar bondgenoten.
Dat een kast geen fabriek is, maar een levend wezen.
Dat imkeren geen reeks handelingen is, maar een relatie die je verzorgt.
En omdat ik heb ervaren dat bijen je net zo goed houden als jij hen.
Een andere manier van kijken
Als je dit leest en iets in jou herkent — een verlangen om trager te worden, om te luisteren, om te voelen
— dan wil ik je dit meegeven:
Je hoeft niet méér te leren.
Je hoeft anders te leren kijken.
De bijen weten de weg.
Al langer dan wij bestaan.
En als je bereid bent om te luisteren, dan zullen ze je leren hoe je met hen — en met jezelf — in relatie kan zijn.
Reactie plaatsen
Reacties