Er zijn relaties die ouder zijn dan woorden.
Ouder dan tradities.
Ouder dan de mens zelf.
De relatie tussen mens en bij is zo’n relatie.
Je kan haar niet volledig begrijpen.
Je kan haar alleen voelen.
En precies daar wil ik je mee naartoe nemen.
Een taal zonder woorden
Wanneer ik bij mijn bijen sta, gebeurt er iets dat ik moeilijk kan uitleggen.
Het is geen communicatie zoals wij die kennen.
Het is geen vraag-en-antwoord.
Het is geen instructie.
Het is een taal die niet via het hoofd gaat, maar via het lichaam.
Een taal van:
-
geur
-
ritme
-
warmte
-
beweging
-
resonantie
-
aanwezigheid
Het is alsof de bijen niet met je praten, maar door je heen bewegen.
Alsof ze je herinneren aan iets dat je ooit wist, maar vergeten bent.
De bijen als spiegels
Bijen zijn geen dieren die je bezit.
Ze zijn geen project.
Geen hobby.
Geen productie-eenheid.
Ze zijn spiegels.
Ze tonen je:
-
wanneer je te snel gaat
-
wanneer je te veel wil
-
wanneer je niet luistert
-
wanneer je niet aanwezig bent
-
wanneer je probeert te controleren wat niet te controleren valt
En als je bereid bent om te kijken, dan zie je dat ze je niet alleen iets leren over hén — maar ook over jezelf.
Het moment waarop ik het begreep
Toen ik dat onverwachte volk vond — dat volk dat er niet had kunnen zijn — voelde ik iets dat dieper ging dan logica.
Het was alsof de bijen zeiden:
“Wij zijn er nog. En jij ook. Kom.”
Het was een gevoel dat niet in woorden past.
Een gevoel dat je alleen begrijpt als je het meemaakt.
Het was oud.
Het was echt.
Het was alsof er een deur openging naar een wereld die altijd naast de onze heeft bestaan.
De imker die verdwijnt
Wanneer ik relationeel imker,
verdwijnt mijn mens-zijn even.
Niet letterlijk.
Maar het ego, het denken, het willen — dat valt weg.
Wat overblijft is:
-
energie
-
ritme
-
aanwezigheid
-
verbinding
Ik ben geen imker die iets doet.
Ik ben een wezen dat is.
En in dat zijn ontstaat een soort heilige eenvoud.
Een oud weten
Ik geloof — omdat ik het heb ervaren — dat de relatie tussen mens en bij iets oerouds is.
Iets dat niet bedacht is.
Iets dat niet aangeleerd wordt.
Iets dat niet in boeken staat.
Het is een weten dat doorgegeven wordt:
-
van imker op kind
-
van volk op mens
-
van natuur op natuur
Het is een weten dat zegt:
“Wij horen bij elkaar. Niet om te gebruiken, maar om te herinneren.”
Bijen kiezen
Ik heb geleerd dat bijen kiezen bij wie ze blijven.
Niet omdat je de beste imker bent.
Niet omdat je de meeste kennis hebt.
Niet omdat je alles perfect doet.
Maar omdat ze iets in jou herkennen.
Een openheid.
Een bereidheid.
Een verlangen om te luisteren.
Toen mijn vader stierf, dacht ik dat de bijen met hem waren meegegaan.
En misschien was dat ook zo.
Maar toen dat onverwachte volk verscheen, wist ik:
Ze zijn terug. En ze hebben mij gekozen.
Niet om te bezitten. Maar om te begeleiden.
De essentie
Als ik de relatie tussen mens en bij in één zin zou moeten vatten — al is dat bijna onmogelijk — dan zou ik zeggen:
Het is de essentie van leven zelf:
een wederkerige beweging tussen geven en ontvangen,
tussen zijn en worden,
tussen luisteren en geleid worden.
Het is oud.
Het is echt.
En het leeft nog steeds in wie bereid is om te vertragen.
Reactie plaatsen
Reacties