Soms vragen mensen mij waarom ik zo imker.
Waarom ik niet gewoon “doe wat iedereen doet”.
Waarom ik zo zacht werk, zo traag, zo intuïtief.
Waarom ik zoveel voel bij de bijen.
En telkens wil ik antwoorden: Omdat het niet alleen over bijen gaat.
Het gaat over een lijn.
Een verbinding.
Een verhaal dat ouder is dan ikzelf.
Het begon niet bij mij
Mijn vader was imker. Niet in de technische zin, maar in de wezenlijke zin. Hij keek niet naar bijen — hij zag ze.
Hij sprak met hen. Hij luisterde naar hen. Hij vertrouwde hen.
En als kind stond ik naast hem, zonder te beseffen dat hij mij iets doorgaf. Niet in woorden, maar in ritme. Niet in uitleg, maar in aanwezigheid.
Toen hij stierf, dacht ik dat die lijn was doorgesneden. Dat alles wat hij had aangeraakt, met hem was meegegaan.
Maar dat was niet zo.
De leegte die geen leegte was
Na zijn dood stonden de kasten daar. Stil. Verlaten. Aangetast door muizen, mieren, wasmot.
Ik kon er niet naartoe. De leegte in de kasten was de leegte in mij.
Tot die ene dag. Die ene kast. Dat onverwachte volk dat er niet had kunnen zijn.
Een volk zonder gemerkte koningin — dus niet van mijn vader. Een volk dat uit het niets leek te zijn verschenen. Een volk dat voelde als een boodschap.
Alsof mijn vader zei: “Ik ben weg, maar de lijn is niet verbroken. Ga verder.”
En ik ging.
Waarom dit alles ertoe doet
Omdat imkeren niet alleen gaat over honing, gezondheid of technieken. Het gaat over relatie.
En een relatie heeft een ziel.
Een bijenvolk is geen bezit. Geen project. Geen taak.
Het is een wezen dat je ontmoet. Een wezen dat je iets laat zien over jezelf. Een wezen dat je uitnodigt om zachter, trager, aandachtiger te worden.
En soms — heel soms — laat het je voelen dat je deel bent van iets dat veel groter is dan jij.
Dat is waarom dit ertoe doet.
De lijn die doorloopt
Wanneer ik bij de bijen sta, voel ik mijn vader. Niet als herinnering, maar als aanwezigheid.
In de manier waarop ik vertraag. In de manier waarop ik kijk. In de manier waarop ik luister. In de manier waarop ik mijn handen beweeg.
Hij leeft in mijn gebaren. In mijn adem. In mijn ritme.
En de bijen? Die herkennen dat.
Ze reageren op iets dat niet van mij alleen is. Iets dat doorgegeven werd. Iets dat blijft bestaan, zelfs wanneer de mens verdwijnt.
De bijen houden mij — net zoals hij dat deed
De bijen geven mij:
-
rust
-
richting
-
ritme
-
helderheid
-
aanwezigheid
-
verwondering
Ze houden mij vast wanneer ik mezelf verlies. Ze brengen mij terug wanneer ik afdwaal. Ze tonen mij hoe ik mens mag zijn.
En soms — heel soms — geven ze me een teken dat ik nooit had durven vragen.
Zoals dat onverwachte volk. Dat volk dat zei:
“Wij zijn er. En jij ook. Ga verder.”
Waarom ik imker
Niet omdat ik het geleerd heb. Niet omdat ik het moet. Niet omdat het een taak is.
Maar omdat het een lijn is die doorloopt. Een relatie die blijft. Een ziel die spreekt.
Ik imker omdat de bijen mij iets laten zien over het leven zelf.
Over hoe je kunt luisteren. Hoe je kunt vertrouwen. Hoe je kunt loslaten. Hoe je kunt thuiskomen.
Ik imker omdat de bijen mij houden. En omdat ik hen houd.
Dat is waarom dit alles ertoe doet. Dat is waarom ik imker.
Reactie plaatsen
Reacties