Vandaag is het zover. De boomstam krijgt zijn plek.
En ja… het is spannend. Echt spannend.
Brent de boer vertrouwt onze rij‑ en manoeuvreerkunsten niet helemaal, al rijden mijn man en ik al langer dan hij en hebben we meer ervaring in vreemde, kronkelende rijtoestanden. Maar ik laat het los.
Ik vertrouw erop dat de stam precies daar komt waar hij moet staan — niet door brute kracht, maar door gevoel, aandacht en zachte precisie.
Dat is wat bijen nodig hebben. Dat is de energie die ik deze plek wil geven.
Zachtheid. Verbondenheid. Vertrouwen.
En diep vanbinnen weet ik: bijen zullen hier snel hun intrek nemen.
Het kan niet anders. Ik voel hulp van het hiernamaals, van iemand die me toelacht en laat weten dat hij erbij is: mijn vader. Hij zal de weg tonen aan de zwermen die een thuis zoeken.
Dit is geen project. Dit is een hoogtepunt.
Als kind heb ik deze droom al gemanifesteerd.
Misschien is dit het moment waarop ik genoeg ervaring, kennis en innerlijke kracht heb verzameld om het werkelijk neer te zetten.
Een bijenboomstam, hier, in deze aarde, in deze regio, op deze plek waar het zo nodig is.
De bijen hebben aandacht nodig. Meer dan ze krijgen.
Te veel imkers zijn bezig met bestrijden, behandelen, controleren. Ze beseffen niet wat ze doen. De Aziatische hoornaar krijgt alle aandacht, maar het zijn de bijen die aandacht nodig hebben. Wat aandacht krijgt, groeit.
Bijen snakken naar hun zijn: geen chemische behandelingen, geen genetische manipulatie, geen kunstmatige inseminaties, geen ingrepen die hen weghalen van hun natuur.
Ze hebben bezieling nodig.
Ruimte.
Vertrouwen in de natuur — en in ons, als deel van die natuur.
Bijen zijn een kompas
Voor mij tonen bijen hoe goed of slecht een omgeving het doet.
En eerlijk? We doen het slecht.
Pesticiden. Herbiciden. Monoculturen. Verstening. Onze angst voor een paardenbloem in een gazon dat we “mooi” willen houden. Onze drang naar controle, naar steriel groen, naar plastic nepgras dat “onderhoudsvrij” zou zijn maar vooral vervuilend is.
We vergiftigen onszelf.
We vernietigen wat ons draagt.
We vergeten dat we één zijn met alles.
Misschien is het utopisch, maar wat heeft het leven anders voor zin dan leren om mens te zijn in verbinding met de natuur? Zolang we dat niet begrijpen, blijven we lessen krijgen.
Blijven we terugkomen.
Blijven we botsen op onze eigen controlezucht.
Vandaag kies ik voor vertrouwen
Vandaag plaats ik een boomstam die meer is dan hout.
Het is een thuiskomst voor bijen.
Een herinnering aan wie wij zijn.
Een daad van liefde voor een wereld die het vergeten is.
Ik kies voor zachtheid.
Voor verbondenheid.
Voor vertrouwen.
En ik weet: de bijen zullen hun weg vinden.
Mijn vader zal hen begeleiden.
En deze stam zal een baken worden — voor bijen, voor mensen, voor alles wat leeft.
Vandaag zet ik mijn droom in de wereld.
Eindelijk.
Volledig.
Met hart en ziel.
Foto’s en een relaas volgen later
Vandaag leef ik vooral in het moment — in de spanning, de zachtheid en de diepe betekenis van wat er straks gebeurt. De foto’s komen later, samen met een relaas van hoe de boomstam uiteindelijk zijn plek vond. Want sommige dingen moet je eerst volledig beleven, voor je ze kan vertellen.
Reactie plaatsen
Reacties