Er zijn van die momenten waarop de natuur zelf het verhaal schrijft.
Een paar weken geleden liep er een zwerm in mijn bijenboomstam op de Strackxhoeve — heel rustig, heel vanzelfsprekend, alsof ze wisten dat deze plek voor hen bedoeld was.
Sindsdien gonst het zacht in de stam, een diepe, warme trilling die je alleen hoort als je er even bij gaat staan.
De boomstam is voor de honingbij wat een oude schuur is voor een uil: een plek die klopt, die ademt, die voelt als thuis.
De boomstam: de oorspronkelijke woning van de honingbij
Lang voor er kasten, ramen en imkers waren, leefden honingbijen in holtes van bomen.
Dikke wanden, een kleine ingang, beschutting tegen wind en regen — precies wat een volk nodig heeft om op eigen kracht te leven.
In grote delen van Oost‑Europa is deze manier van imkeren nog steeds levend erfgoed.
In Polen, Wit‑Rusland, Litouwen en Rusland worden boomstam‑bijenwoningen nog altijd uitgehold, opgehangen en doorgegeven als ambacht.
UNESCO erkent deze traditie als immaterieel cultureel erfgoed: een oude samenwerking tussen mens en bij, waarin de bij haar natuurlijke ritme behoudt.
Het raakt me telkens opnieuw dat deze traditie nu ook hier, in onze streek, weer zichtbaar wordt.
Hoe één boomstam beweging brengt
Sinds mijn boomstam op de Strackxhoeve staat, merk ik dat er iets begint te bewegen.
Mensen komen kijken, stellen vragen, worden nieuwsgierig naar deze oude manier van bijen houden.
En onlangs hoorde ik dat er, net over de provinciegrens in Averbode, óók een boomstam is geplaatst — in de boomgaard van de abdij.
Hoe mooi is dat.
Twee boomstammen, twee plekken waar bijen opnieuw kunnen leven zoals ze dat eeuwenlang deden.
Misschien zijn er nog meer, verstopt in tuinen, bossen of boomgaarden.
Misschien groeit er stilaan een netwerk van plekken waar bijen weer op hun eigen voorwaarden mogen bestaan.
Waarom bijen dit nodig hebben
Een boomstam biedt iets wat we in moderne imkerij soms vergeten:
-
rust
-
donkerte
-
een stabiel microklimaat
-
een dikke, ademende wand
-
een kleine ingang die ze zelf kunnen verdedigen
Het is een plek waar een volk kan leven zonder druk, zonder ingrepen, zonder haast.
Een plek waar de bij weer bij kan zijn.
Nieuwsgierigheid die opent
Mijn nieuwsgierigheid gaat nu verder dan mijn eigen stam.
Hoe zou het zijn als er in onze streek meerdere boomstammen zouden staan — zowel op de grond als hoog in levende bomen, zoals in de oude traditie?
Hoe zou het zijn om ooit een route van bijenboomstammen te kunnen uitstippelen, een stille wandeling langs plekken waar bijen weer op hun natuurlijke manier leven?
De bossen van de Merode zijn vandaag in handen van de Vlaamse Landmaatschappij, en net daarom droom ik ervan om dit erfgoed ook daar zichtbaar te maken.
Misschien is het wel tijd om eens met hen in gesprek te gaan over de waarde van deze oude ambacht.
Of hen uit te nodigen om te komen kijken naar de stam op de Strackxhoeve — gewoon om te tonen hoe bijzonder het is wanneer bijen opnieuw een plek vinden die echt bij hen past.
Voor nu luister ik naar het zachte gezoem in mijn eigen stam.
Het is genoeg — en het is een begin
Reactie plaatsen
Reacties