Soms, wanneer je naar buiten komt met iets dat je lief is, komen er reacties die je even doen wankelen.
Niet omdat ze waar zijn, maar omdat ze zo ver afstaan van wat jij ziet, voelt en ervaart.
De voorbije dagen hoorde ik opnieuw de zin: “Als je niets doet, is het geen imkeren.”
En telkens glimlach ik zacht, want het toont vooral hoe verschillend onze brillen zijn.
Voor sommigen is imkeren: kasten openen, ramen lichten, controleren, behandelen, sturen, corrigeren.
Voor mij is imkeren: een nestplaats aanbieden, een habitat herstellen, een relatie aangaan, een ritme respecteren dat ouder is dan wij allemaal.
Boomstam‑imkeren lijkt misschien “niets doen”, maar het is eigenlijk een heel bewuste keuze: een keuze voor rust, voor natuurlijke raatbouw, voor propolis, voor een microklimaat dat bijen zelf kunnen beheren.
Een keuze voor vertrouwen.
En ja, soms zegt iemand dat dit geen imkeren is.
Maar elke keer dat ik een zwerm zie kiezen voor een holte die uitgehold is, elke keer dat ik het zachte hum hoor in een stam, weet ik:
dit ís imkeren — alleen niet de soort die draait om ingrijpen, maar de soort die draait om ruimte geven en vertrouwen hebben.
En hoe meer reacties ik krijg die me willen doen twijfelen, hoe sterker ik voel hoe juist dit pad voor mij is.
Niet harder, niet luider, maar dieper geworteld.
Zoals een boom.
Reactie plaatsen
Reacties