Mijn weg naar de boomstam begon niet tijdens een workshop, en zelfs niet in mijn volwassen leven. Hij begon veel vroeger — in mijn kindertijd, naast mijn vader, tussen de bijen.

In elk landschap waar bijen leven, beweegt een mens mee in hun ritme. Een mens die niet boven hen staat, maar naast hen. Een mens die luistert naar wat niet wordt gezegd, maar wel wordt getoond. Die mens noemen we imker, bijenhoeder, bijenfluisteraar, honingdrager, bijenwachter, imme. De namen veranderen, maar de rol blijft dezelfde: een stille aanwezigheid die leven draagt.

In heel Europa leven nog altijd honingbijen die hun eigen weg gaan, ver van kasten, ramen en imkerhandschoenen. Ze kiezen oude boomholtes, spechtennesten, spleten in schuren en verborgen plekken waar het licht zacht binnenvalt. Het zijn de bijen die leven zoals hun soort dat al miljoenen jaren doet: autonoom, zelfvoorzienend, verbonden met het landschap. Lange tijd werden ze nauwelijks opgemerkt, alsof alleen de bijen in kasten ertoe deden. Maar nu is er een belangrijke erkenning gekomen: deze wilde honingbijen zijn binnen de Europese Unie officieel aangeduid als bedreigde diersoort.

Er zijn momenten waarop stilte niet leeg is, maar vol. Vol geur, warmte, licht — en een herinnering aan bijen die zon verzamelen in was.

Er zijn vragen die niet ontstaan uit kennis, maar uit verwondering.

De laatste jaren is er een nieuw ritme in ons landschap gekomen. Een grote, donkere schaduw die soms boven de bijenkasten hangt: de Aziatische hoornaar. Hij is geen fabeltje meer, geen verre exoot. Hij is hier, en hij beweegt zich door onze tuinen, boomgaarden en hagen alsof hij altijd deel heeft uitgemaakt van het weefsel van de natuur.