Er zijn momenten waarop een bijenvolk iets doet dat buiten de klassieke imkerlogica valt. Eén daarvan is dwarsbouw: raat die zich niet houdt aan de richting van de latten, maar schuin, diagonaal, soms zelfs volledig dwars door de kast slingert. Voor de meeste imkers is dit “wildbouw”. Voor natuurimkers is het een fluistering van de plek. Een aanwijzing dat de Imme reageert op iets dat wij nog niet begrijpen — of nog niet durven verstaan.

Wie ooit in stilte bij een bijenkast stond, weet dat het volk spreekt. Niet met woorden, niet met dans alleen, maar met trilling. Een toon die door de kast gaat als een ademhaling, een ritme dat de lucht om je heen verzacht, een veld dat je niet alleen hoort maar vooral voelt. Het is een fluistering van het superorganisme dat wij de Imme noemen — een taal die zich niet laat vangen in grafieken of metingen, maar die zich rechtstreeks in je lichaam nestelt.

Mijn weg naar de boomstam begon niet tijdens een workshop, en zelfs niet in mijn volwassen leven. Hij begon veel vroeger — in mijn kindertijd, naast mijn vader, tussen de bijen.

In elk landschap waar bijen leven, beweegt een mens mee in hun ritme. Een mens die niet boven hen staat, maar naast hen. Een mens die luistert naar wat niet wordt gezegd, maar wel wordt getoond. Die mens noemen we imker, bijenhoeder, bijenfluisteraar, honingdrager, bijenwachter, imme. De namen veranderen, maar de rol blijft dezelfde: een stille aanwezigheid die leven draagt.

In heel Europa leven nog altijd honingbijen die hun eigen weg gaan, ver van kasten, ramen en imkerhandschoenen. Ze kiezen oude boomholtes, spechtennesten, spleten in schuren en verborgen plekken waar het licht zacht binnenvalt. Het zijn de bijen die leven zoals hun soort dat al miljoenen jaren doet: autonoom, zelfvoorzienend, verbonden met het landschap. Lange tijd werden ze nauwelijks opgemerkt, alsof alleen de bijen in kasten ertoe deden. Maar nu is er een belangrijke erkenning gekomen: deze wilde honingbijen zijn binnen de Europese Unie officieel aangeduid als bedreigde diersoort.

Er zijn momenten waarop stilte niet leeg is, maar vol. Vol geur, warmte, licht — en een herinnering aan bijen die zon verzamelen in was.