Er komt elk jaar een stille, bijna onmerkbare verschuiving in het volk. Het gebeurt na de langste dag, wanneer de zon iets lager staat en de nectarflow langzaam afneemt. De bijen tonen het zelf: ze bouwen minder, ze propoliseren meer, en het broednest wordt compacter. Sommige volken lopen daarin wat voor, andere wat achter, maar het patroon is altijd hetzelfde. Het is het moment waarop de imker niet langer uitbreidt, maar begeleidt.

Er zijn wezens die zo klein lijken dat je bijna vergeet hoe groot hun rol is. De werksterbij is zo’n wezen. Ze beweegt door het landschap met een devotie die niet geleerd is, maar aangeboren. Elke bloem die ze raakt, elke geur die ze draagt, elke druppel nectar die ze verzamelt, is een handeling van toewijding. Ze is geen arbeider. Ze is een priesteres.

Er zijn wezens die zo klein lijken dat je bijna vergeet hoe oud hun kennis is. De bij is zo’n wezen. Ze beweegt door de wereld met een vanzelfsprekendheid die niet modern is, niet aangeleerd, niet bedacht — maar oeroud. Elke vlucht, elke dans, elke aanraking van een bloem draagt een wijsheid die ouder is dan mensen, ouder dan taal, ouder dan het verhaal dat wij over de aarde vertellen.

Rook is één van de oudste hulpmiddelen van de imker.

Er zijn wezens die niet luid aanwezig zijn, maar toch een hele wereld openen wanneer je naar hen kijkt. De bij is zo’n wezen. Ze draagt een stilte die niet leeg is, maar vol. Een stilte die niet wegduwt, maar uitnodigt. Een stilte die niet vraagt, maar onthult. Wanneer een bij in je nabijheid verschijnt, gebeurt er iets in je lichaam: je zakt. Je ademt dieper. Je wordt stiller zonder dat je het probeert.

Er zijn boeken die je leest met je hoofd. En er zijn boeken die je leest met je handen, je adem, je veld.