Half januari.
De wereld zou nog stil moeten zijn, maar vandaag leek de zon een kleine opening te maken — een zachte ademteug — en de bijen antwoordden meteen.
Op mijn erf én op de bijenstand op de Strackxhoeve zag ik ze opstijgen: gouden lichamen die zich losmaken uit de winterrust. Reiningsvluchten, stuifmeelklompjes, een bedrijvigheid die je normaal pas later verwacht.
Toch waren ze daar — helder, doelgericht, gedragen door zonnekracht.
Voor een imker blijft dat een ontroerend moment.
Na weken van stilte zie je opnieuw leven, ritme, richting.
Het is alsof de bijen fluisteren: “We zijn er. We bewegen al. Jij ook?”
En ja — ook wij bewegen mee.
Op de Strackxhoeve groeit er nieuwe energie van creatie.
Plannen die zachtjes vorm krijgen, gedragen door vertrouwen in de natuur en wat zij ons wil geven.
En de bijen lijken alvast akkoord: ze vliegen, ze halen, ze bouwen verder aan hun eigen verhaal.
Alsof ze mee resoneren met de stroom die hier in gang wordt gezet.
We blijven trouw aan onze manier van werken: niet gejaagd, niet prestatiegericht, maar afgestemd.
Een ritme dat luistert naar de bijen, naar hun noden, naar de seizoenen die nooit te vroeg en nooit te laat zijn.
Deze lente openen we een bijenkast voor wie wil meekijken — een kleine inkijk in het verborgen weefwerk van een volk dat al eeuwenlang samenleeft met ons. Misschien ontstaat er ook een workshop: een kaars rollen, iets creëren met was of kruiden, iets dat ruikt naar warmte en bijenwijsheid.
Misschien wordt het iets anders.
Zoals altijd: we volgen wat klopt.
Maar vandaag vieren we vooral dit:
dat de bijen al uitvliegen, dat het leven zich opnieuw roert, dat de zon genoeg is om alles weer in beweging te zetten.
En dat wij, net als zij, zachtjes mogen ontwaken in ons eigen ritme — gedragen door licht, door vertrouwen, door de stille belofte van wat komt.
Reactie plaatsen
Reacties